«Κάτι άλλαξε στην πόλη μας»

Δυο φοιτητές γράφουν λίγο πριν φύγουν?
Δευτέρα, 09 Νοέμβριος 2009 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Εκείνο το Σεπτέμβρη του 2006, 150 νέοι φοιτητές ήρθαν στη Σπάρτη. Ο καθένας κουβαλούσε μες στη βαλίτσα του τις δικές του προσδοκίες, ευχές, επιθυμίες, μαζί με τα όνειρα, τις συνήθειες και τα χαρακτηριστικά του. Το ίδιο κι εμείς…
Ο ένας από την Αθήνα κι ο άλλος από ένα μικρό χωριό της Μακεδονίας. Ο ένας φοιτητής της Νοσηλευτικής κι ο άλλος του τμήματος Οργάνωσης και Διαχείρισης Αθλητισμού. Κι οι δυο χωρίς δικό μας μεταφορικό μέσο, χωρίς βαρύ πορτοφόλι, μέσα στα χρόνια που πέρασαν από εκείνο το Σεπτέμβρη εργαστήκαμε σε τοπικές επιχειρήσεις, ενώ, παράλληλα, δραστηριοποιούμασταν σε κοινωνικές, αθλητικές και πολιτιστικές ομάδες της τοπικής κοινωνίας. Από νωρίς είχαμε τη διάθεση να δώσουμε και να πάρουμε, να προσφέρουμε και να κερδίσουμε όσο περισσότερα μπορούμε ζώντας εδώ σαν στο σπίτι μας.

Ολοκληρώνοντας σιγά-σιγά αυτό το κεφάλαιο της ζωής μας, προσπαθούμε να κάνουμε το δικό μας απολογισμό. Τι βρήκαμε, τι αφήνουμε, πώς ήρθαμε, πώς φεύγουμε, τι άλλαξε σε εμάς και τους γύρω μας, πώς συναντηθήκαμε και πώς αποχαιρετιζόμαστε με την «πόλη μας».

Η αλήθεια είναι ότι ήρθαμε…τέταρτοι! Οι τρεις γενιές φοιτητών που ήδη ζούσαν εδώ στα τρία χρόνια που είχαν περάσει ωσότου φτάσουμε είχαν κάνει και προκαλέσει τα πρώτα βήματα. Η πόλη είχε αρχίσει δειλά-δειλά να πλησιάζει το «ξένο» σώμα που λέγεται «φοιτητές» και οι «ξένοι» είχαν αρχίσει να προσαρμόζονται.
Λειτουργούσαν ήδη και τα δυο τμήματα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και το τμήμα-παράρτημα των ΤΕΙ Καλαμάτας σε κτίρια που πρόσφερε η τοπική κοινωνία χωρίς καν την προοπτική της άμεσης μεταφοράς των σχολών αυτών σε δικό τους χώρο. Οι φοιτητές προσπαθούσαν να οργανώσουν τους συλλόγους τους, που βρίσκονταν σε εμβρυακό στάδιο, ώστε, μέσω αυτών, να βελτιώσουν την ποιότητα της ακαδημαϊκής τους ζωής.
Εντωμεταξύ, η μέχρι πρότινος πολύ ήσυχη πόλη αρχίζει να αποκτά… φασαρία. Οι γείτονες διαμαρτύρονται, οι καταστηματάρχες ενίοτε αντιδρούν, η αστυνομία κάνει ταυτοποίηση στοιχείων στους δρόμους με μεταμεσονύχτιες επιχειρήσεις, σε μια προσπάθεια να καταπολεμηθεί η νέα μορφή ζωής σαν ξένη.
Ταυτόχρονα γίνεται μια αρχή με φοιτητικές τιμές και φιλική διάθεση ντόπιων επιχειρηματιών για προσφορά εργασίας –έναντι βέβαια χαμηλής αμοιβής, στο πλαίσιο -αρχικά τουλάχιστον- μιας καθαρά οικονομικής σχέσης/συναλλαγής γηγενών και φοιτητών. Σε επόμενες φάσεις έγιναν φοιτητικές βραδιές, ενώ πολλά καταστήματα άρχισαν να κάνουν εκπτώσεις στους φοιτητές. Παρόλο που η σχέση αυτή, από αμιγώς οικονομική, έγινε σταδιακά, στο πέρασμα του χρόνου, περισσότερο ανθρώπινη, τα «καλά» των πρώτων φοιτητικών ημερών άρχισαν να εκλείπουν. Τώρα, οι φοιτητικές βραδιές έχουν «είσοδο» και πολλές επιχειρήσεις σταμάτησαν τις οικονομικές διευκολύνσεις. Δυστυχώς…

Σήμερα πια, πολλά πράγματα είναι διαφορετικά. Στη μετάβαση από το ένα στάδιο της προαναφερθείσας σχέσης στο άλλο, οι μεν γνώρισαν τους δε, οι τοπικιστικές αντιλήψεις των δυο πλευρών αμβλύνθηκαν και οι δυο ομάδες άρχισαν σιγά-σιγά να γίνονται μία. Η αναπόφευκτη ανταλλαγή συνηθειών, αντιλήψεων, ιδεών, εν γένει χαρακτηριστικών από την κουλτούρα και την καταγωγή, αλλά και την προσωπικότητα του καθενός, επέφερε αποτελέσματα.
Πλέον, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως οι φοιτητές γίνονται δεκτοί με μια φιλική, θετική, φιλόξενη διάθεση, που δημιουργεί οικειότητα από την αρχή, από νωρίς. Αν κάποτε χρειαζόταν οι φοιτητές να αποδεικνύουν πως δεν ήρθαν για να κάνουν «κακό», τώρα δεν είναι αναγκαίο. Κι αν η Σπάρτη έπρεπε να αποδεικνύει πως είναι φιλόξενη και δεκτική, τώρα πια δεν χρειάζεται να προσπαθεί να το κάνει. Ο χρόνος έπεισε και τις δυο πλευρές πως η ύπαρξη των φοιτητών σε μια μικρή πόλη όπως η δική «μας» μπορεί να είναι μόνο θετική.
Η πόλη σίγουρα αναπτύχθηκε οικονομικά τα τελευταία χρόνια. Έχουν αυξηθεί οι χώροι διασκέδασης και αναψυχής, πράγμα θετικό για τους φοιτητές και για την ίδια. Ταυτόχρονα, στις θεατρικές ομάδες, στα ΜΜΕ -που πάντοτε υπήρξαν ανοιχτά στις δράσεις, τις απόψεις και τα προβλήματα της φοιτητικής κοινότητας-, όπως και στα τοπικά σωματεία, συμμετέχουν ενεργά φοιτητές, εμπλουτίζοντας το έργο τους και επιτυγχάνοντας έτσι την καλύτερη ενσωμάτωσή τους. Εξάλλου, οι τοπικοί φορείς αντιμετωπίζουν πολύ θετικά τους φοιτητές και τους συλλόγους τους και σπεύδουν να καλύψουν αιτήματα και ανάγκες τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμμετοχή των φοιτητών στο καρναβάλι του Δήμου Σκάλας και στην παρέλαση της Σπάρτης.

Η αλήθεια είναι ότι η Σπάρτη αναγκάστηκε να προσαρμοστεί μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα στις νέες συνθήκες που έφεραν τους φοιτητές εδώ. Κι ενώ κτίρια κτίστηκαν, σπίτια προς ενοικίαση βρέθηκαν, επιχειρήσεις διατροφής και διασκέδασης λειτούργησαν, κάποιοι τομείς, όπως η συγκοινωνία και η υγεία, μάλλον δεν έχουν προλάβει να αναδιαμορφωθούν.
Συγκεκριμένα, το νοσοκομείο της πόλης είναι σίγουρο πως χρειάζεται «τονωτικές ενέσεις» για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις σημερινές ανάγκες, που απαιτούν καλύτερη συντήρηση του κτιρίου, περισσότερο υλικοτεχνικό εξοπλισμό και πολυπληθέστερο προσωπικό. Η διάθεση των περισσότερων από τους εργαζόμενους να εξυπηρετήσουν δεν αρκεί για να καλυφθούν οι ανάγκες που υπάρχουν σήμερα.

Βέβαια, η πόλη «μας» είναι μια πολύ ήσυχη και ασφαλής πόλη στην οποία η ζωή κυλά με ήρεμους ρυθμούς, πράγμα που καθησυχάζει τους γονείς των φοιτητών. Μέσα στον κύκλο των τελευταίων, όμως, υπάρχουν και σήμερα τάσεις δυσαρέσκειας που αφορούν σ’ αυτούς τους ρυθμούς και στις λίγες εναλλακτικές προτάσεις που τους προσφέρονται.
Κι ενώ η συμβίωση, με ελάχιστες εξαιρέσεις, βελτιώνεται ολοένα και περισσότερο, υπάρχουν ακόμα ανοιχτά «φοιτητικά» ζητήματα. Αν και σήμερα ήδη υλοποιείται το σχέδιο μεταφοράς των σχολών σε δικά τους κτίρια, μόνο το ΤΕΙ διαθέτει λέσχη όπου όλοι σιτίζονται δωρεάν, για καμιά από τις τρεις σχολές δεν λειτουργεί εστία όπου θα μπορούσαν να διαμείνουν οι φοιτητές, ενώ δεν έχει λυθεί ακόμη το ζήτημα της μετακίνησης των φοιτητών, κυρίως της Νοσηλευτικής, από και προς τις κτιριακές εγκαταστάσεις του τμήματος.

Όμως όχι, δεν μπορεί να τελειώσουν αυτές οι σκέψεις αρνητικά. Γκρινιάξαμε πολύ και κινδυνεύουμε να θεωρηθούμε ανικανοποίητοι, μίζεροι και δυσαρεστημένοι, ως και δυστυχισμένοι. Οι αναμνήσεις μας σίγουρα δεν είναι τέτοιες. Εδώ μάθαμε να ζούμε μόνοι μας με τα καλά και τα κακά, τα προβλήματα, τις δυσκολίες, αλλά και τα διδάγματα που προσφέρει μια τέτοια διαδικασία. Μέσα από τη συνύπαρξή μας εδώ αλλάξαμε πολλά, αλλάξαμε όμως κι εμείς πολύ, βελτιωθήκαμε, λέμε, όλοι. Προβλήματα υπάρχουν ακόμα, βήματα να γίνουν θα υπάρχουν πάντα κι άλλα. Σημασία έχει κάθε αλλαγή να αποτελεί εξέλιξη και κάθε εξέλιξη πρόοδο.

Ακόμη κι αν μας πληγώνει να συναντάμε ως και σήμερα ανθρώπους που, ενώ ζουν εδώ, αγνοούν και την ύπαρξη ακόμα των σχολών στις οποίες φοιτούμε, ξέρουμε ότι πολλά πράγματα είναι καλύτερα από τότε που ήρθαμε και πως πολλά θα γίνουν καλύτερα από δω και πέρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι η θετική προδιάθεση των πλευρών που συναντιούνται. Άλλωστε, κιόλας κάτι άλλαξε στην πόλη «μας»…
                                                                                                                            Εύα Νικολοπούλου
                                                                                                                            Θοδωρής Καϊμασίδης

 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος