«Οδοιπορώντας μεταξύ ουρανού και γης στον Καβο-Μαλιά»

Φεύγουμε από το «απολιθωμένο δάσος» και κατευθυνόμαστε με τα αυτοκίνητα στο μικρό, αλλά γοητευτικό λιμανάκι του Προφήτη Ηλία. Προλαβαίνουμε να...
Παρασκευή, 12 Μάρτιος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
«Οδοιπορώντας μεταξύ ουρανού και γης στον Καβο-Μαλιά»

Φεύγουμε από το «απολιθωμένο δάσος» και κατευθυνόμαστε με τα αυτοκίνητα στο μικρό, αλλά γοητευτικό λιμανάκι του Προφήτη Ηλία. Προλαβαίνουμε να θαυμάσουμε ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα που έχουμε δει ποτέ! Κι απορούμε γιατί άλλα μέρη της πατρίδας μας, όπως η Σαντορίνη, έχουν διαφημίσει κι έχουν κάνει διάσημα τα ηλιοβασιλέματά τους κι εμείς, ενώ έχουμε ανάλογης ομορφιάς τοποθεσίες και εικόνες, τις αφήνουμε αναξιοποίητες!
Έχει νυχτώσει, όταν φτάνουμε στη Νεάπολη. Αναζητούμε ξενοδοχείο για τη διανυκτέρευσή μας και πριν αποσυρθούμε, στα δωμάτιά μας, συμφωνούμε για την ώρα της βραδινής εξόδου μας. Ένα ζεστό ντους και μια μικρή ξεκούραση μας ανακουφίζουν από το φόρτο της μέρας. Ο ξενοδόχος μας συστήνει για φαγητό την ψαροταβέρνα «Το λιμανάκι» και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει πλήρως! Το ψητό χταποδάκι, το ολόφρεσκο καλαμάρι σχάρας -πετυχημένη επιλογή του καλοφαγά Τάκη- η καλοτηγανισμένη κοτσομούρα και τα λοιπά εδέσματα ήταν όλα υπέροχα!
Το επόμενο πρωί, μόλις ξυπνήσαμε, συγκεντρωθήκαμε στην αυλή του ξενοδοχείου ξεκούραστοι κι έτοιμοι να επισκεφτούμε το σπήλαιο της Καστανιάς Βοιών. Η μόνη που δεν είχε κλείσει μάτι και γι’ αυτό κόντευε να σκάσει απ’ το κακό της, ήταν η Ποτούλα, που εξαιτίας της υπερβολικής κούρασης και της υπερέντασης του Σαββάτου, δεν κατόρθωσε να κοιμηθεί!
Ο δρόμος για την Καστανιά είναι ασφαλτοστρωμένος κι ανηφορίζει με μεγάλες στροφές στο βουνό πάνω απ’ τη Νεάπολη. Η υψομετρική διαφορά είναι τόσο μεγάλη, ώστε έχεις την αίσθηση πως πετάς με αεροπλάνο! Το μάτι δε χορταίνει να βλέπει τον κάμπο της Νεάπολης, τη γαλανή θάλασσα και την Ελαφόνησο και προς δυτικά, στο άλλο πόδι του λακωνικού κόλπου, τη Μάνη, ενώ στα νότια διακρίνονται τα Κύθηρα. Πέφτουμε στην άλλη πλευρά του βουνού προς το Μυρτώο Πέλαγος. Φτάνουμε στην Καστανιά, ένα καταπράσινο, όμορφο, παραδοσιακό χωριό και λίγο μετά στο χώρο του σπηλαίου. Εδώ, η Δημοτική Επιχείρηση Τουριστικής Ανάπτυξης Καστανέας, μετά από πολύχρονες κι επίμονες προσπάθειες, κατάφερε να δημιουργήσει μια υποδειγματική υποδομή και να το καταστήσει επισκέψιμο από τους έλληνες και ξένους περιηγητές.
Το σπήλαιο της Καστανιάς το ανακάλυψε, στις αρχές του περασμένου αιώνα, ένας παρατηρητικός αγρότης, ο Κώστας Στιβακτάς, που έβλεπε στο κτήμα του στον Άγιο Ανδρέα, να μπαινοβγαίνουν οι μέλισσες σε μια σχισμή, από την οποία έβγαιναν μετά δροσισμένες. Ο άνθρωπος αυτός διεύρυνε τη σχισμή και βρέθηκε μπροστά σε ένα φυσικό σπήλαιο. Με το φωτισμό μιας αφάνας, που καιγόταν, προχώρησε μέσα στο σπήλαιο, μέχρις ότου βρήκε μια στρογγυλή λεκάνη με πόσιμο νερό. Από τότε κατέβαινε για να πάρει νερό από το σπήλαιο -τόσο σπάνιο στην περιοχή αυτή-, και το ίδιο συνέχισαν οι απόγονοί του ως το έτος 1958, οπότε η ύπαρξη του σπηλαίου έγινε γνωστή κι εξερευνήθηκε από το ζεύγος Πετρόχειλου, που έμεινε στην Καστανιά για δυο χρόνια! Από τότε και μέχρι την εποχή μας, που το σπήλαιο έγινε επισκέψιμο, σημαντικό ρόλο στην ανάδειξή του έπαιξε ο σπηλαιολόγος Γιάννης Κοφινάς.
Ξεναγός μας, στην περιήγηση του σπηλαίου της Καστανιάς, η κ. Τούλα Δρυμώνη, η οποία μας ενημέρωσε κατατοπιστικά για όλα όσα αφορούν αυτό το πανέμορφο αξιοθέατο της λακωνικής γης, που είναι γεμάτο από σταλακτίτες και σταλαγμίτες, με μεγάλη ποικιλία μορφών και σχημάτων και με κολόνες που λαμπυρίζουν μέσα στο ημίφως Το σπήλαιο αυτό, σύμφωνα με τις αξιολογήσεις των ειδικών, είναι ένα από τα πιο πλούσια σε διάκοσμο κι από τα ομορφότερα του κόσμου. Με τη βοήθεια της ξεναγού μας, κατά την έξοδό μας, εντοπίσαμε δύο από τους ζωικούς οργανισμούς που κατοικούν σ’ αυτό: το δολιχόποδο, ένα τυφλό και κουφό έντομο και την άσπρη αράχνη!
Αναχωρούμε από το σπήλαιο της Καστανιάς ενθουσιασμένοι. Ο επόμενος προορισμός μας για σήμερα είναι το Ελαφονήσι! Πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο ως τα Βιγκλάφια, όπου υπάρχει ένα υποτυπώδες λιμανάκι απ’ το οποίο αναχωρεί το πορθμείο. Είμαστε άτυχοι, όμως, γιατί την ώρα που εμείς φτάνουμε, αυτό είχε ξεκινήσει για την Ελαφόνησο. Έτσι αναθεωρούμε τα σχέδιά μας. Αφήνουμε σταθμευμένα τα οχήματά μας και μπαίνουμε στο καΐκι «Αγωνιστής», που θα μας μεταφέρει απέναντι. Καθώς πλέουμε στο στενό και αβαθές πέρασμα, θαυμάζουμε το ζαφειρένιο χρώμα της θάλασσας και τα θαλασσοπούλια που κολυμπούν στα νερά της Σε δέκα-δεκαπέντε λεπτά, αποβιβαζόμαστε στο λιμάνι της Ελαφονήσου με την εκκλησιά του Αγίου Σπυρίδωνα στη μια άκρη του και μένουμε άναυδοι, όταν βλέπουμε να επιβεβαιώνεται μπροστά στα μάτια μας η παροιμία που λέει: «αν έχεις τύχη διάβαινε…». Και να γιατί. Ο Τάκης, μέλος της παρέας μας, συναντιέται με τον πρόεδρο της Κοινότητας της Ελαφονήσου τον κ. Λιάρο, με τον οποίο είναι παλιοί γνωστοί κι αυτός αυτοπροαιρέτως, χωρίς να του το ζητήσουμε, μας παραχωρεί το αυτοκίνητό του, ένα αγροτικό 4Χ4, για να επισκεφτούμε τις δυο φημισμένες παραλίες του νησιού!
Η εποχή αυτή είναι ακατάλληλη για να συλλάβει κανείς την αναμφισβήτητη ομορφιά του Σίμου. Κι αυτό γιατί οι φουρτούνες του χειμώνα έχουν βγάλει «ουκ ολίγα» σκουπίδια, τα οποία ρυπαίνουν, αποκρουστικά, την κατακίτρινη αμμώδη παραλία. Εν τούτοις δεν είναι και τόσο δύσκολο να διαπιστώσεις, γιατί αυτές οι δυο παραλίες γίνονται περιζήτητες κάθε καλοκαίρι κι έχουν κάνει τη μέχρι πρότινος άγνωστη Ελαφόνησο γνωστή σ’ όλο τον κόσμο. Το χρώμα και η διαύγεια του θαλασσινού νερού, η κίτρινη ψιλή άμμος, οι αμμοθίνες με τους περίφημους κέδρους και η μεγάλη ποικιλία σε όστρακα, σε κάνουν να νομίζεις πως δεν βρίσκεσαι στην Ελλάδα, αλλά σε κάποιο μέρος των τροπικών!
Γυρισμός στην κοινότητα της Ελαφονήσου. Καθόμαστε σε μια ψαροταβέρνα του λιμανιού για μεσημεριανό φαγητό. Άγρια χόρτα, μαριδάκι φρεσκοτηγανισμένο, γαριδομακαρονάδες και γαρίδες σαγανάκι το μενού μας. Τσουγκράμε τα ποτήρια με την ευχή «πάντα τέτοια»! Η ώρα περνάει και πρέπει να περάσουμε στην αντίπερα πλευρά. Το ταξίδι της επιστροφής μας στη Σπάρτη αρχίζει. Ακολουθούμε τον παραλιακό δρόμο με την εξαιρετική θέα προς το Λακωνικό Κόλπο και καθ’ οδόν κάνουμε μια μικρή εκτροπή έξω από τη Σκάλα και πηγαίνουμε στο Φιλίσι που μας προσμένει η Τασία για τον απογευματινό καφέ. Στη βάση μας φτάνουμε το βραδάκι με το πρώτο σκοτάδι. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως τέλειωσε αυτό το καταπληκτικό διήμερο στον Καβο-Μαλιά και στα Βάτικα… Είμαστε γεμάτοι από αξέχαστες εμπειρίες, από εξαίσια μέρη και ξεχωριστές ομορφιές, που βρίσκονται δίπλα μας, κι όμως αγνοούνται, αφού έχουμε εγκλωβιστεί στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας, δέσμιοι πολλές φορές του καναπέ και της τηλεόρασης. Τώρα ανυπομονούμε για την επόμενη εξόρμησή μας!
                                                                                                                      Γιάννης Μητράκος

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα