Διαπληκτισμοί εις το καφενείον «του λεγομένου Ματάλα» (και άλλα εκ της Λακωνίας μας ειδησάρια)

Πολλά κωμικοτραγικά συμβάντα έχουμε παρατηρήσει να έχουν σημειωθεί κατά καιρούς στην ωραία μας Λακωνία μεταξύ δημοσίων ανδρών άλλων καιρών. Έχει...
Τρίτη, 23 Μάρτιος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Πολλά κωμικοτραγικά συμβάντα έχουμε παρατηρήσει να έχουν σημειωθεί κατά καιρούς στην ωραία μας Λακωνία μεταξύ δημοσίων ανδρών άλλων καιρών. Έχει γραφτεί μάλιστα ότι πίσω από τους καυγάδες αυτούς των δημοσίων λειτουργών εκρύπτοντο πολλάκις γυναίκες. Εζήλευαν η μία την άλλη οι γυναίκες των υπηρεσιακών παραγόντων της Σπάρτης, άλλοτε για τα φουστάνια που φορούσαν και άλλοτε για το προβάδισμα εαυτών και των συζύγων τους κατά τις διάφορες δημόσιες και κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι ανθρώπινες έτσι αυτές αντιπάθειες των κυριών εκείνων μετεδίδοντο και στους συζύγους τους και χαλούσαν ακόμα και τις υπηρεσιακές σχέσεις μεταξύ τους.
Το παρακάτω όμως περιστατικό που θα διαβάσετε είχε ως αιτία τον πόλεμο μεταξύ δύο διακεκριμένων οικογενειών της Λακεδαίμονος για μια προίκα που κουτσουρεύτηκε και δεν δόθηκε ολόκληρη στο γαμπρό. Ειδικότερα ο καβγάς που ξέσπασε μεταξύ υπηρεσιακών παραγόντων στο περιώνυμο καφενείο του Ματάλα έγινε γιατί οι δυο εμπλακέντες υπάλληλοι της Σπάρτης είχαν άποψη -και θέση- διαφορετική ο καθένας για την αντιμετώπιση του περί προικός πραγματικού πολέμου ο οποίος άρχισε μεταξύ των οικογενειών Σολωμού και Λυμπεροπούλου.
Ιδού τι ακριβώς διαβάζουμε σε σχετική αναφορά:
«Χθες [28/7/1904] διεβιβάσθη αναφορά εκ Σπάρτης [στην Αθήνα] περί οξείας διαστάσεως του Φρουράρχου Σπάρτης και του μοιραρχούντος Σπάρτης, οι οποίοι εν τω καφενείω του λεγόμενου Ματάλα αντήλλαξαν ζωηροτάτας παρατηρήσεις επικρίνοντες την αμοιβαίαν αυτών στάσιν εις το ζήτημα της κτηματικής επαναστάσεως [!] μεταξύ Λυμπεροπούλων και Σολωμών.
…Πάντοτε δημοσία τελούνται οι διαπληκτισμοί ούτοι, διαπληκτισμοί οργανικοί τους οποίους επιβάλλει η ανάγκη της υπεροχής, εν άλλοις λόγοις το ΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ και ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ. Δεν θα είχον ουδεμίαν αξίαν εάν δεν εγίνοντο δημοσία, αφού σκοπός αυτών είναι το «εφφέ», εν άλλοι λόγοις η ισχυρά εντύπωσις της υπεροχής επί των διοικουμένων.
…Ο τελευταίος αγωγιάτης δύναται να σας τα διηγηθή καθ’ οδόν με το νυν και με το σίγμα… (Εν Αθήναις, 1904).
Σημειώσεις του υπογράφοντος. Ενθυμούμαι ότι κατά τα έτη 1947-1949 που ήμουν στη Σπάρτη, στο καφενείο αυτό του Ματάλα, το οποίο λειτουργούσε εκεί που σήμερα βρίσκεται η Λέσχη Αξιωματικών, στο καφενείο αυτό εσύχναζαν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι άλλοι δημόσιοι λειτουργοί, οι δικηγόροι κλπ. Πήγαιναν επίσης εκεί και οι «αριστοκράτες» της Σπάρτης. Εκάθοντο με άνεση και αυταρέσκεια σταυροπόδι και διάβαζαν τις εφημερίδες του καφενείου αφού πρώτα τις τοποθετούσαν οι σερβιτόροι σε ειδικές καλαμένιες (από «μπαμπού») θήκες για να διαβάζονται ευκολότερα, έτσι όπως γινόταν και στο περιώνυμο καφενείο του Ζαχαράτου των Αθηνών.
Το κατώφλι του καφενείου Ματάλα ουδέποτε διάβαιναν «λαϊκοί άνθρωποι», όπως παλαιότερα και της Εμπορικής Λέσχης.
Εποχή ως καλός σερβιτόρος άφησε στο καφενείο Ματάλα ο γνωστός στους παλαιότερους Σπαρτιάτες Ηλίας Γορανίτης, πριν αποκτήσει το δικό του καφεζαχαροπλαστείον στην περίφημη Στοά των Κουρσούμηδων, παρά το βασίλειο των Γεωργιάδη…
Ο θάνατος του Νομάρχη. Νέες ταινίες…
«Την παρελθούσαν εβδομάδα απέθανεν ο Νομάρχης Λακωνίας Δημητρακόπουλος…».
Ταυτοχρόνως «ήρχισεν η προβολή των καλλιτέρων ταινιών εις τον μοναδικόν και από πάσης απόψεως θαυμάσιον κινηματογράφον της Σπάρτης “Σπαρτιατικόν”. Ο κ. Κ. Βαβαρούτσος μη φειδόμενος χρημάτων και λοιπών δαπανών, ηγόρασεν από τας κινηματογραφικάς εταιρείας Ούφα, Σουλίδη, Σέκερη κτλ τας καλλιτέρας ταινίας, τας οποίας θα ευτυχήσουν να είδουν οι Σπαρτιάται…» (Σπάρτη, 1928).
Θλιβερή η κατάσταση. Ο θάνατος του Νομάρχη έφερε ευωχίαν καλλιτεχνικήν στην αχάριστη Σπάρτη…
Όταν «ενσκήπτει» ο Δεσπότης οι πιστοί σκανδαλίζονται…
Πόλεμος ενδοεκκλησιαστικός είχε ξεσπάσει παλαιότερα για το σε ποια εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Λακωνίας ανήκε ο Ιερός Ναός Παναγίας της «Γιάτρισσας». Οι φράσεις είναι σκληρές. Εγκύψατε παρακαλώ εις αυτάς:
«Δεν κλείονται μόνον εν τη Τουρκία και τη Βουλγαρία οι ιεροί ναοί της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, αλλά κλείονται και εν αυτώ της Ελλάδος τη διαταγή της Ιεράς ημών Συνόδου και εξηγούμαι.
Εις το μεταίχμιον του δήμου Λεύκτρου και Μελιτίνης υπάρχει ναός τιμώμενος επ’ ονόματι «Η Γέννησις της Θεοτόκου» κοινώς «Γιάτρισσα», ούτινος η πνευματική διοίκησις αείποτε εξησκείτο υπό της Επισκοπής Οιτύλου.
Προ έτους αναφυείσης διαφωνίας τινος μεταξύ των Κοινοτήτων Μηλέας και Καστανίτσης, ενέσκηψεν [!] εις το μέσον και ο Σεβ. Επίσκοπος Μονεμβασίας και Σπάρτης και ήγειρεν αξιώσεις περί της πνευματικής διοικήσεως του ναού τούτου, του οποίου ένεκεν, ως μέτρον σωστικόν εξευρέθη υπό του Σεβ. Μητροπολίτου το κλείσιμον του ναού και ούτω κατηργήθη η κατ’ έτος την 8ην Σεπτεμβρίου τελουμένη εκεί μεγάλη θρησκευτική πανήγυρις… Η 8η Σεπτεμβρίου εγγίζει, οι αρμόδιοι δε πρέπει να σκεφθώσι και λάβωσι τα προσήκοντα μέτρα προς άρσιν του απαγορευτικού μέτρου του να μη τελεσθή ιεροτελεστία διότι αν εμμείνουν εις την απόφασιν ταύτην, θα μεταφερθή η Αγία Εικών και τα ιερά σκεύη αλλαχού… (Εν Αθήναις, 1909).
Παντού προκύπτουν διχόνοιες, ακόμα και στους εκκλησιαστικούς κύκλους, ιδίως σ’ αυτούς, περισσότερο όταν γίνονται οι εκλογές δεσποτάδων, των δικών μας και των δικών σας…
Έφθασε στη Σπάρτη ο «νέος» Νομάρχης τους…
«Προ δύο ημερών αφίκετο ο Νομάρχης Λακωνίας κ. Δούκας, περί του προσώπου τούτου θεωρούμεν περιττόν να γράψωμεν τι. Το ιπποτικόν του χαρακτήρος του, η αξιοπρεπής συμπεριφορά του, η ευγενής και επαινετέα διαγωγή του είναι τοις πάσι γνωστά και δεν χρήζουσι επαίνου…» (Εν Σπάρτη, 1876).
Σχόλιο του υπογράφοντος. Ούτε «Δούκες» κληρονομικούς μήτε και «ιππότες» της Πλατείας Κολωνακίου των Αθηνών χρειάζεται για να κυβερνηθεί η Λακωνία. Έχει τους δικούς της ανθρώπους, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ και ξέρουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις πολύ καλύτερα από τους «επισκέπτες» μας, όσο αξιοσέβαστοι και αν είναι οι «κόμητες» αυτοί και οι «πρίγκηπες» άλλων καιρών.
«-Τί έχεις Γιάννη;»…
«Μανθάνομεν εξ Αθηνών ότι η πολύκροτος δίκη των επί δωροδοκία κατηγορουμένων υπουργών και επισκόπων συνεχίζεται…» (Εν Σπάρτη, 1876, «Σιμωνιακά»).
Πράγματι, η διαφθορά σε όλους τους χώρους συνεχίζεται και επιτείνεται. Σχετικές καταδίκες όμως σπανίως σήμερα βλέπουμε.
«Κουκουλώνω, κουκουλώνεις, κουκουλώνει», και όλοι ομού: «Κουκουλώνομεν»! Τι κρίμα…
Υπάρχει ωστόσο και η Ανάσταση. Θα ’ρθει. Έρχεται.
                                                                                                         Μηνάς Αναστασάκης

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα