Ποδαρικό στο «ΛΤ»

Φέτος το ποδαρικό έχει μεγάλες ευθύνες. Έτσι που είναι τα πράγματα, τι να σου κάνει και το γούρι… Αλλά και...
Σάββατο, 01 Ιανουάριος 2011 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Ποδαρικό στο «ΛΤ»

Φέτος το ποδαρικό έχει μεγάλες ευθύνες. Έτσι που είναι τα πράγματα, τι να σου κάνει και το γούρι… Αλλά και τι να πεις στον άλλον, «καλή χρονιά» ή «καλές δουλειές»; Άστα να πάνε. Να μη λέμε όμως τα ίδια και τα ίδια. Ούτε και να μας βάλει από κάτω η κατάσταση. Και τι δεν έχει περάσει τούτος ο λαός από καταβολής... κι όμως επέζησε. Αισιοδοξία λοιπόν. Η τρόϊκα... τρόϊκα κι η παράδοση... παράδοση!
 
Εγώ είπα να κάνω ποδαρικό στην Εφημερίδα. «Χρονογραφικό» βέβαια! Όχι πως είμαι καλοπόδαρος και τα.... παρόμοια. Ίσα - ίσα... Απεχθάνομαι τις δεισιδαιμονίες. Την παράδοση όμως της πρωτοχρονιάς, έτσι όπως τρέχει μες στο χρόνο, με τους μύθους της έστω και τους παγανισμούς της, την αγαπώ. Σαν τα μικρά παιδιά. Γιατί, εδώ που τα λέμε, άμα αυτές τις μέρες δε «μικρύνεις» κάπως, δεν «παιδιαρίσει» η ψυχή σου, πάει.......τό ’χασες το άρωμά τους.
 
Έτοιμο λοιπόν το άρθρο στον Υπολογιστή από δώδεκα παρά τέταρτο και αμέσως με την αλλαγή, δώδεκα και κάτι δηλαδή,... «επισύναψη» στα γρήγορα και «αποστολή». Μη μας προλάβει και κανένας άλλος...
 
Χρόνια πολλά ΛΑΚΩΝΙΚΕ! Καλή υγεία στη διεύθυνση, το προσωπικό και τους συνεργάτες σου, και γενικώς «ευτυχές το νέον έτος» που γράφαμε και στις κάρτες... κείνα τα χρόνια. Γιατί τώρα πάνε κι αυτές. Μόνο οι εταιρείες κρατάνε τη συνήθεια, προς «την αξιότιμη πελατεία»...
 
Ας είναι καλά η τεχνολογία, ούτε διάλεξε-ξεδιάλεξε καρτ-ποστάλ, ούτε κάτσε γράφε ευχές, ούτε σάλιο στα γραμματόσημα, ούτε στην ουρά του ταχυδρομείου.
 
Με το που αναβοσβήνουνε τα φώτα στο ρεβεγιόν «αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά», όλοι μ’ ένα κινητό στ’ αυτί. Άλλοι... μεγαλοφώνως κι άλλοι ψιθυριστά!...
 
Αμ’ εγώ; Πάτημα τα κουμπιά στο laptop και μαζί με τον καινούργιο χρόνο μέσα κι εγώ στα γραφεία της... Τριακοσίων 48. Ποδαρικό, κεκλεισμένων των θυρών! Ηλεκτρονικό! Ούτε με το δεξί... για να ’ρθουν όλα δεξιά, ούτε πέτρα στο χέρι... για να πετρώσει το καλό, ούτε σιδερικό στο κατώφλι... για να ’ναι σιδερένιοι οι οικοδεσπότες, ούτε σπάσιμο ροδιού... για να ’ναι χίλια τα καλά τους.
 
Τίποτ’ απ’ αυτά, που βρήκαμε από τους παλιούς κι απ’ τους πολύ παλιούς. Γιατί το ποδαρικό κι οι αρχαίοι Έλληνες το ’χαν κι οι Ιουδαίοι κι οι Ρωμαίοι κι οι Βυζαντινοί. Καθένας με τον τρόπο του βέβαια.
 
Κι εγώ με το δικό μου. Αριστερό κλικ στο ποντίκι και το βελάκι περνάει το «καλοπόδαρο» γραπτό σου απ’ όποια πόρτα θέλεις. Ανοιχτή ή κλειστή. Εύκολα, ανέξοδα, διακριτικά. Ούτε καμινάδες ούτε κάπνες σαν τον Αγιοβασίλη ή τους καλλικαντζάρους…
 
Σκεφτείτε τώρα τι ποδαρικό μπορεί να γίνει με το διαδίκτυο. Πλήρης η ιεροτελεστία του εθίμου. Με τα όλα της! Να βλέπεις τους νοικοκυραίους και να σε βλέπουν. Και χωρίς μποναμάδες και κεράσματα. Για έξοδα είμαστε τώρα; Άσε που στο «ζωντανό» ποδαρικό, αν το αφήσεις «σε όποιον τύχει», μπορεί να σου βγει κατσικοπόδαρος ή στη χειρότερη να σου τη φέρει κανα... καλλιχέρικο κλεφτρόνι, προσποιούμενο τον «καλοπόδη»! Κι άμα σε κλέψουν πρωτοχρονιάτικα...
 
Γι αυτό σας λέω, ηλεκτρονικά και σίγουρα. Ποδαρικό... χωρίς πόδι! Και λοιπόν; Η καλή καρδιά είναι που μετράει. Μ’ αυτήν καλοπιάνουμε το Νέο Χρόνο. Γιατί ο άλλος ο χρόνος, αυτός που... κυλάει, ούτε καλοπιάνεται ούτε πιάνεται! Ούτε και ξέρουμε καλά- καλά τι είναι. Μόνο το όνομά του ξέρουμε, γιατί του το δώσαμε εμείς.
 
Εμείς, οι άνθρωποι ονομάσαμε έτσι την έννοια της διάρκειας και της αλληλουχίας των φαινομένων, εμείς τον χωρίσαμε «από ξημέρωμα σε δύση» κι από «ηλιοστάσιο σε ισημερία», εμείς τον κόβουμε σε παρελθόν και μέλλον, εμείς τον βάλαμε να περνάει μέσα από τα ημερολόγια και τα ωρολόγια για να κάνουμε τις δουλειές μας. Κατά συνθήκην, με άλλα λόγια.
 
Και μετά ήρθε ο Αϊνστάιν... Ποτέ δε θα μάθουμε όμως τι είναι κι αν υπάρχει πράγματι αυτό που λέμε «χρόνος». Ίσως, γιατί «χρόνος» είναι μέσα σ’ αυτό που λέμε «θεός». Κι εμείς είμαστε όντα πεπερασμένα!
 
Δε βαριέσαι... φιλοσοφίες, χρονιάρα μέρα. Ό,τι θέλει, ας είναι.
 
Άλλωστε, ως «παρατατικός» κι εγώ, είμαι χρόνος... παρωχημένος. Το ίδιο και «κατά κόσμον». Συνταξιούχος γαρ... Γι αυτό μη με παίρνετε τοις μετρητοίς!
 
Όμως... συγγνώμη. Με φωνάζουν τα παιδιά για τη βασιλόπιτα, ακούω και την... προϊσταμένη από την κουζίνα «με τον Υπολογιστή παίζει πρωτοχρονιάτικα ο μπέμπης...», πρέπει να πάω. Το προνόμιο της αρχαιότητας βλέπετε. Το μαχαίρι στον μεγαλύτερο, σταύρωμα τρεις φορές, την ξέρω τη δουλειά μου. Ίσως βροντήξει και καμιά σαμπάνια. Όχι επειδή η... κρίση θέλει καλοπέραση, αλλά επειδή μου την είχαν φέρει πέρσι στη γιορτή μου.
 
Σας καληνυχτίζω λοιπόν... Και έχοντας επίγνωση της ευθύνης του «ευφάνταστου» ποδαρικού μου, εύχομαι στους ανθρώπους του ΛΑΚΩΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ και τους αναγνώστες του, αυτό το κομμάτι του άμεσου μέλλοντος, που το λέμε «έτος 2011» να τους φέρει και τίποτα χαμόγελα.
 
Μάλλον, πολλά χαμόγελα. Και... εκ των έσω!
 
Και βέβαια, αν είναι να φέρει και τις... καθυστερούμενες συνδρομές στην Εφημερίδα ουδόλως θα έβλαπτε, νομίζω.
 
Όσο για το φίλεμα του ποδαρικού, μη μου το στείλετε και σεις ηλεκτρονικά. Αφήστε το. Θα περάσω καμιά μέρα…
                                                                                                               «Παρατατικός»

 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος