Προτεραιότητες αρχοντικές

Δευτέρα, 19 Ιούλιος 2021 13:39 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

 Ήταν μια φορά ένα χωριό με μεγάλη , πολύ μεγάλη ιστορία και μεγάλους αρμονικούς δρόμους. Το χωριό είχαν φέρει Άρχοντα ξακουστό σε όλη την πλάση. Ήταν ένα τυχερό χωριό . Είχε όμως και πολλά προβλήματα που τα εύρισκαν μπροστά τους κάθε μέρα οι κάτοικοι  που κυκλοφορούσαν, εργάζονταν και ζούσαν τελικά εκεί.

Μια μέρα λοιπόν, στενοχωρημένοι (οι κάτοικοι), μαζεύτηκαν και πήγαν να δουν τον Άρχοντα  και να παραπονεθούν για τα χάλια και να ζητήσουν να τα διορθώσει. Ο Άρχοντας τους δέχτηκε και τους ρώτησε ευγενικά.
-Τι θέλουν οι κύριοι και οι κυρίες;
-Κύριε Άρχοντα  θέλουμε να κάνεις κάτι για τα πεζοδρόμια του χωριού, είπε ο μπροστάρης. Η κατάσταση εν πάει άλλο. Τα χάλια τους έχουν. Σκασμένα με λακκούβες τρύπες και σαμάρια, γεμάτα χορτάρια, άλλα με τσιμέντο φαγωμένο και άλλα με χώμα και χαλίκια. Δεν μπορούμε πιά να περπατήσουμε να πάμε στη δουλειά μας. Αναγκαζόμαστε να κατεβαίνουμε στον δρόμο και κινδυνεύουμε.
-Και τα καροτσάκια με τα μωρά μας, νομίζεις πως μπορούμε να τα κουμαντάρουμε σε τέτοια πεζοδρόμια, πρόσθεσε μια νεαρή κυρία που βρισκότανε στην πίσω σειρά.
-Και τον θείο τον Σταμάτη  που είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο θαρρείς πως μπορούμε να τον βγάλουμε βόλτα; Αμ δεν μπορούμε. Να στον δώσω εγώ να τον πάς μία βόλτα κύριε Άρχοντα, είπε αγανακτισμένος ο μαυρομάλλης νεαρός δίπλα στον μπροστάρη.

Ο Άρχοντας τους άκουσε  προσεκτικά (έτσι τουλάχιστον φάνηκε), σηκώθηκε από την καρέκλα του και τους είπε.
-Πολύ θα ήθελα να τα φτιάξω όλα αυτά που μου λέτε αλλά μιαν άλλη φορά . Τώρα έχω να πάω στην Santa Maria de la Potato de la Sagionara σε ένα σημαντικό συνέδριο. Είναι για τον αθλητισμό. Και ξέρετε πόσο τιμώ τον αθλητισμό εγώ. Ένα πολύ σημαντικό συνέδριο. Εκεί θα αποφασίσουμε αν θα γίνει Ολυμπιακό Άθλημα η Μακριά Γαϊδούρα ή η Τσιγκολελέτα.

Πέρασε ο καιρός και οι χωριάτες από το χωριό με την μεγάλη, πολύ μεγάλη ιστορία και τους μεγάλους αρμονικούς δρόμους, άρχισαν πάλι να αγανακτούν. Τίποτα δεν τους ικανοποιούσε και ο Άρχοντας από δω και από ‘κει και έργο τίποτα. Αποφάσισαν λοιπόν για μιαν ακόμη φορά να τον επισκεφτούν στο…μαγαζί του.
-Τι θέλετε τούτη τη φορά; ρώτησε λίγο απότομα. Παρακαλώ λίγο γρήγορα γιατί περιμένω φιλοξενούμενους.
-Κύριε Άρχοντα, ξεκίνησε ο μπροστάρης και όλοι συμφωνούσαν μαζί του, δεν έχουμε δρόμους.
-Πώς δεν έχουμε δρόμους; Εγώ ένα σωρό δρόμους βλέπω στο χωριό και φαρδιούς και άνετους. Εσείς δεν τους βλέπετε;.
-Εννοούμε πως δεν έχουμε δρόμους της προκοπής και ασφαλείς. Τα αυτοκίνητα χοροπηδάνε σαν τις μαϊμούδες στο τσίρκο όταν  οδηγούμε σε αυτούς και όταν αναγκαζόμαστε να περπατήσουμε, μια και τα πεζοδρόμια είναι, ο Θεός να βάλει το χέρι του, σκοντάφτουμε στις κακοτεχνίες και πάει ο τραυματισμός σύννεφο. Τρύπες, μπαλώματα, σαμαράκια, απομεινάρια από σκαψίματα και ότι βάλει ο νους σου, στους δρόμους του χωριού μας θα τα βρεις.
- Στις μακρινές χώρες που πάς κάθε τρεις και λίγο, έχουν τέτοια χάλια οι δρόμοι; πετάχτηκε σφήνα ένας νεαρός μακρυμάλλης από την δεύτερη σειρά.
-Πέρυσι άλλαξα λάστιχα και τώρα είμαι για καινούργια, συμπλήρωσε η κοπελιά στο βάθος.
-Και τι θέλετε από μένα; Καινούργια λάστιχα;
-Μα να βρεις τον τρόπο να επισκευάσεις τους δρόμους του χωριού. Γιατί σε ψηφίσαμε; Άλλωστε δική σου δουλειά είναι.
-Μα για να φτιάχνω δρόμους με ψηφίσατε; Δεν σας πιστεύω. Λοιπόν, και να ήθελα να κάνω κάτι δεν μπορώ τώρα. Διοργανώνω ένα συναπάντημα σπουδαίων ανθρώπων. Θα έρθουν από κάθε μεριά της Γής. Οι καλλίτεροι στο είδος τους. Θα μαζευτούμε για να λύσουμε ένα πρόβλημα που βασανίζει αιώνες τώρα την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό δεν έχω χρόνο για τους δρόμους του χωριού μας. Θα το δούμε το θέμα μιαν άλλη φορά.
- Και ποιο είναι το πρόβλημα που θα λύσετε κύριε Άρχοντα.
- Μα φυσικά θα ασχοληθούμε με το ποιό είναι νοστιμότερο, ο Μπακαλιάρος σκορδαλιά ή οι μελιτζάνες σκορδοστούμπι;
- Αυτό είναι σοβαρό είπαν οι χωριάτες και αποχώρησαν.

Ο καιρός περνούσε και τα προβλήματα στο χωριό με την μεγάλη , πολύ μεγάλη ιστορία και μεγάλους αρμονικούς δρόμους. αυγάταιναν χωρίς κανένας να νοιάζεται να τα λύσει. Ούτε ο Άρχοντας ούτε οι παρατρεχάμενοι του. Και ήρθε η ώρα και η στιγμή που οι χωριάτες ξαναμαζεύτηκαν και πήγαν στο κονάκι του Άρχοντα για να παραπονεθούν.

-Πάλι εσείς εδώ; Τι τρέχει πάλι; Τι θέλετε να κάνω για σας , είπε εύχαρης τούτη την φορά  ο Άρχοντας.
-Έχουμε παιδιά και πολλά από αυτά δεν έχουν πού να παίξουν. Λίγες οι Παιδικές χαρές του χωριού και κάποιες από αυτές έχουν τα χάλια τους. Είναι επικίνδυνες. Τις προάλλες έσπασε μια τσουλήθρα και τα παιδιά κινδύνευσαν. Χώροι υπάρχουν. Γιατί δεν φτιάχνετε όμορφες σύγχρονες ασφαλείς Παιδικές χαρές όπως έχουν κάνει τα γειτονικά χωριά; Και μην ακούσουμε για τα λεφτά. Αυτοί πού τα βρήκαν και έφτιαξαν;
-Και πράσινο. Έχει μεγάλη ανάγκη το χωριό μας από πράσινο. Κόψανε τα δέντρα στο ποτάμι και η ζέστη δεν αντέχεται. Γιατί λιγοστεύει αντί να αυγαταίνει το πράσινο; Έχετε κάνει μια βόλτα να δείτε τα χάλια μας;
-Αφού το ζητάτε θα κάνω μια βόλτα κάποια στιγμή. Και αυτά που ζητάτε θα τα βάλω στο πρόγραμμα. Όμως για τώρα δεν μπορώ να σας υποσχεθώ τίποτα. Έχω να υποδεχτώ το μεγάλο αοιδό το γνωστό Σας Βας. Είναι μεγάλη τιμή για τον τόπο μας.
-Παιδικές χαρές ξέρει να φτιάχνει; ρώτησε ο πίσω από τον μπροστάρη.
-Παιδικές χαρές όχι, αλλά κάνει κάτι μακαρονάδες του ονείρου.
-Μπολονέζ ή καρμπονάρες φτιάχνει, ρώτησε η κοπελίτσα μη το κόκκινο φουστάνι.
-Μπολονέζ συνήθως. Καμιά φορά μερεμετίζει και μια καρμπονάρα.
-Με κρόκο αυγού ή με κρέμα γάλακτος ή καρμπονάρα;

Ο ‘Άρχοντας εδώ δεν ήξερε να απαντήσει και αισθάνθηκε άβολα. Καθώς οι χωριάτες  έφευγαν απογοητευμένοι για μια ακόνη φορά και λίγο πριν κλείσουν την βαριά καρυδένια πόρτα άκουσαν από το βάθος του γραφείου τον Άρχοντα να τραγουδά
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με τόπο, πρόσωπα και καταστάσεις, είναι εντελώς συμπωματική)