Αποχώρηση από το βιβλίο προσώπων (Face book)

Τετάρτη, 08 Ιούλιος 2020 20:42 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Ένα ταξίδι σ’ ένα διαφορετικό κόσμο τελείωσε. Δυο χρόνια και δυο μήνες. Έγινε συνήθεια, εξάρτηση, κι ο χρόνος που διέθεσα πολύς, όμως μπόρεσα να φύγω. Τώρα ανάμικτα συναισθήματα με κατακλύζουν. Από τη μια η στέρηση όλων αυτών που είχα συνηθίσει να βλέπω μου φέρνει αμηχανία, ίσως και δυσφορία, όμως σε καμμιά περίπτωση δεν σκέπτομαι να ξανανοίξω τούτη την πόρτα, να στολίζω και να με στολίζουν με καρδούλες κι άλλα ψηφιακά σηματάκια.

 Έμαθα πολλά, πάρα πολλά, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι χάριν των ολίγων, σωστών και καλών ανθρώπων, πρέπει να παραμείνω κουβαλώντας στον ώμο μου το τρύπιο σακί του χρόνου και να το αδειάζω εκεί, στα άνυδρα κι άγονα μέρη του. Θέλω να το αδειάσω σε γόνιμο έδαφος, ποτιστικό, να φυτρώσουν λουλούδια όμορφα και μυριστικά, κι όχι ψηφιακά με επίπλαστη μυρωδιά φιλίας.

Κατάφεραν να ευτελίσουν τον όρο φιλία με αυτό το σύστημα. Μα σοβαρολογείτε, έτσι είναι η φιλία; Η φιλία, αγαπητοί μου, είναι ακριβό συναίσθημα και σφυρηλατείται με τα χρόνια. Δοκιμάζεται στα δύσκολα, κι αν αντέξει, σημαίνει πως θα παραμείνει αναλλοίωτη για μια ζωή.
Η φιλία δεν αποκτάται κατόπιν αιτήματος στην ψηφιακή πλατφόρμα. Ούτε κερδίζεται με μια καρδούλα, κι αυτή ψηφιακή. Η φιλία δεν διαγράφεται, ούτε μπλοκάρεται. Ή υπάρχει, ή δεν υπάρχει. Δεν συνάδει με την υποκρισία, κι αυτή στο φατσοβιβλίο περισσεύει.

Βλέπεις, γυναίκες συνήθως, να αναρτούν φωτογραφία τους τραβηγμένη εδώ και τριάντα χρόνια, να φαίνονται παιδούλες, ενώ έχουν ξεπεράσει τα εξήντα. Γιατί τόση ματαιοδοξία; Ίσως επειδή ψάχνονται, προσπαθούν δηλαδή να βρουν ερωτικό σύντροφο απεγνωσμένα. Πέρασαν τα χρόνια που καμάκι έκαναν μόνο τα αρσενικά. Τώρα επιδίδονται σ’ αυτό το άθλημα και τα θηλυκά, κι ίσως με μεγαλύτερη μανία από τους άντρες.

Υποκρισία και ψέμα έχουν στήσει τρελό χορό εδώ μέσα. «Είσαι θεά», γράφει η άλλη για την υπέρβαρη που βγαίνει με μαγιό. Χρειάζονται άραγε σχόλια;
Το «Μία σου και μία μου» κυριαρχεί επίσης. «Αν μου βάλεις καρδούλα, θα σου βάλω κι εγώ. Αν με σχολιάσεις, θα σε σχολιάσω». Η ανταποδοτικότητα στην υπέρβασή της. Άσχετα αν οι αναρτήσεις τους είναι σκέτα σκουπίδια, αυτοί θα αλληλοκαρδωθούν. Τι ωραίος κόσμος! Αγγελικά πλασμένος, κατά τον ποιητή.

Μπαίνοντας στα μονοπάτια του συστήματος αυτού, στην αρχή ένοιωσα όμορφα που μου έβαζαν καρδούλες και σχολίαζαν με ωραία λόγια τις αναρτήσεις μου, συνήθως φωτογραφίες ή ποιήματά μου.
Όσο περνούσε ο καιρός, η υγρασία αυτού του τόπου με νότιζε. Έχανα τον πραγματικό κόσμο και γινόμουν ένα με τον απατηλό, ψηφιακό δικό του. Δεν το καταλάβαινα και μου άρεσε. Έπαιζα το παιχνίδι του συστήματος με επιτυχία. Κάθε μέρα γινόμουν όλο και πιο πιστό πιόνι του, χωρίς να καταλαβαίνω πως ο κόσμος του δεν είναι αληθινός, κι ότι εκεί μέσα πλέεις σε γυάλα σαν το χρυσόψαρο.
 Όταν έκανα μια ανάρτηση, έπρεπε να την υποστηρίζω, να χαλαλίζω δηλαδή δύο με τρεις ώρες, ή και παραπάνω, στημένος στην οθόνη, να μετρώ τις καρδούλες και ν’ απαντώ στα σχόλια, συνήθως μ’ ένα «Ευχαριστώ, Γιώργο, για τα καλά σου λόγια», ή «Ευχαριστώ, Ελένη, το σχόλιό σου με τιμά».

Κανείς από εμάς δεν πίστευε αυτά που έγραφε, ούτε ο σχολιάζων, ούτε ο απαντών. Κι όμως, ενώ ξέραμε ότι ψευδόμαστε αμφότεροι, συνηθίσαμε να μας αρέσει, έτσι για να το βλέπει ο κόσμος και να μας θαυμάζει, τρομάρα μας!
 Αυτή η συμπεριφορά πρέπει, νομίζω, ν’ απασχολήσει ψυχιάτρους και αναλυτές συμπεριφορών. Σίγουρα, αν δεν είναι πάθηση, είναι με το πέρασμα του χρόνου αλλοίωση χαρακτήρα και προσωπικότητας.

Παλιότερα η Ασφάλεια απασχολούσε μυστικούς αστυνομικούς να παρακολουθούν τις κινήσεις όσων πολιτών θεωρούσε αναγκαίο. Τώρα όλοι αυτοί αναγκάστηκαν να βγουν στην αργομισθία, είτε γιατί με τα κινητά και τις κάρτες γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πού βρισκόμαστε, είτε γιατί αυτοί οι ίδιοι τους πληροφορούν μέσω fb. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αναρτούν όλη τους την προσωπική ζωή. Τι να πω!

Κάποιοι χρησιμοποιούν το φα(λ)τσοβιβλίο σαν αφορμή για ερωτικές γνωριμίες. Κι αποδίδει. Υπάρχει το κρυφό κουτί, (messenger), που μπορείς ν’ ανταλλάξεις μηνύματα χωρίς να τα βλέπουν οι υπόλοιποι φίλοι σου, μόνο ο μεγάλος αδερφός, η διεύθυνση του fb, δηλαδή. Αν όλα πάνε καλά, έρχεται το πρώτο ραντεβού και τότε ή προχωράς, ή βλέπεις ότι η τριαντάρα της φωτογραφίας έχει τα διπλά της χρόνια, (το γράψαμε αυτό), κι ανακρούεις πρύμναν.

Θέλω όμως να τονίσω και τις θετικές του πλευρές, κι είναι πάρα πολλές: Γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος, εμβάθυνα στο έργο τους, αντάλλαξα γνώμες μαζί τους, γνώρισαν κι αυτοί το δικό μου, το σχολίασαν με σοβαρότητα και κράτησα τα στοιχεία τους, να συνεχίσω την επικοινωνία μαζί τους τηλεφωνικά ή με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, (mail).
Γνώρισα αγαπημένους συνθέτες, αξιόλογους ερμηνευτές, ζωγράφους, δημοσιογράφους, ηθοποιούς και πολλούς ακόμα αξιόλογους ανθρώπους, που είχαν σοβαρή κι αξιοπρεπή συμπεριφορά σ’ αυτό τον κυκεώνα.

Γνώρισα νέα παιδιά που εξέθεσαν με παρρησία τους προβληματισμούς τους, κι έμαθα πολλά από αυτούς. Θα μου πείτε λοιπόν, γιατί δεν έμενες, χάριν αυτών; Εδώ μπαίνει ο παράγοντας χρόνος, αλλά και ο τρόπος λειτουργίας του συστήματος αυτού.
Δεν ήθελα να σπαταλώ το χρόνο μου μπαίνοντας συνεχώς σ’ αυτό, ακολουθώντας πιστά τα μονοπάτια του. Τη φιλία την έχω αξιολογήσει αλλιώς, κι εδώ η φιλία ήταν κατ’ επίφαση μόνο.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος