Μια αιωνιότητα και μια μέρα

Τρίτη, 10 Μάρτιος 2020 21:56 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Μια αιωνιότητα και μια μέρα

του Μάκη Δαβλάντη
Ήρθε λοιπόν και η μέρα της Γυναίκας. Μια μέρα μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο κατά την οποία τα δελτία ειδήσεων και οι πρωινές εκπομπές θα αφιερώσουν ένα ολιγόλεπτο ρεπορτάζ για να μας ενημερώσουν πως ασφαλώς υπάρχει και στις μέρες μας ανισότητα, αλλά θυμάστε πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα τα παλιά τα χρόνια και βλέπετε πόσο έχουμε προοδέψει, προτού επανέλθουν στην συνηθισμένη ροή των ειδήσεων για κορω- νοϊούς και μετανάστες. Από αυτή την οπτική, για εμένα προσωπικά η μέρα της Γυναίκας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ημέρα των Κατοικιδίων ή ημέρα της Ταραμοσαλάτας. Έτυχε λοιπόν εκείνο το πρωί της ημέρας της Γυναίκας να διαβάζω τον Σοφοκλή. Συγκεκριμένα τον «Αίαντα».

Με τον Αχιλλέα νεκρό, οι Αχαιοί έξω από τα τείχη της Τροίας διαλέγουν σε ποιόν φημισμένο πολεμιστή θα πάει η τιμή των αρμάτων του. Οι κύριοι υποψήφιοι είναι ο Αίας και ο Οδυσσέας. Όταν τα όπλα του Αχιλλέα δίνονται στον Οδυσσέα και διαμέσου αυτών και το κύρος του νεκρού, ο Αίας δεν το παίρνει καθόλου καλά. Νιώθει μάλιστα τόσο ατιμασμένος και προσβεβλημένος, που αφού καταραστεί βαριά τους βασιλιάδες των Αχαιών που του στέρησαν το έπαθλο, αυτοκτονεί. Προτού όμως γίνει αυτό, η γυναίκα του η Τέκμησσα προσπαθεί να τον αποτρέψει απ’ το να ακολουθήσει την πορεία που έχει χαράξει ο νούς του. Δεν πρέπει να πιστέψουμε όμως πως ο λόγος που το έκανε αυτό ήταν η αγάπη.

Η Τέκμησσα ήταν κόρη ενός φημισμένου βασιλιά της Φρυγίας, τον οποίο ο Αίαντας σκότωσε όταν κατέλαβε την πόλη του και πήρε την κόρη του για παλλακίδα, η οποία αργότερα γέννησε τον γιό τους, τον Ευρυσάκη. Όπως λέει η ίδια στο έργο: «Αίαντα αφέντη μου, χειρότερο δεν είναι κακό για τους ανθρώπους απ’ την τύχη που τη γεννά η ανάγκη… Γιατί εσύ με το κοντάρι την πατρίδα μου αφάνισες και μοίρα ξένη μου πήρε μάνα και πατέρα νεκρούς να κατοικήσουνε στον Άδη. Τι θα ‘χω εγώ για πατρίδα μου, ποια πλούτη άμα χαθείς εσύ; Από σε η ζωή μου κρέμεται.» Σαν σκλάβα δεν έχει κανένα δικαίωμα, καμία ισχύ και αμα χαθεί ο προστάτης της «…τότε να ξέρεις πως κι εμέ θ’ αρπάξουν την ίδια εκείνη ημέρα με τη βία οι Αργίτες και μαζί με το παιδί σου την άχαρη σκλαβιά θα δοκιμάσω.» Παρά τις ικεσίες της όμως, ζούμε στην Ηρωική εποχή, όπου όχι μόνο μια τέτοια σχέση με αυτές τις περίεργες δυναμικές θεωρούνταν φυσιολογική, αλλά η περηφάνια και η ξεροκεφαλιά του ανδρός ήταν σαφώς πιο σημαντική από τη ζωή μιας γυναίκας.

Δεν είναι όμως μόνο ένα μεμονωμένο περιστατικό στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Χαρακτηριστικό είναι το επεισόδιο στην Οδύσσεια, όπου ο Τηλέμαχος, με τον πατέρα του Οδυσσέα απόντα, αναλαμβάνει την αρχηγεία του οίκου του. Η μητέρα του Πηνελόπη, πάει να αρθρώσει μια λέξη για να ρυθμίσει μια κατάσταση που την αφορά άμεσα, δεδομένου ότι αποφασίζεται ποιόν θα παντρευτεί και τότε ο γιός της της λέει πως πλέον αυτός είναι ο αρχηγός του σπιτιού και πως οι γυναίκες δεν πρέπει να ακούγονται. Στην ίδια του τη μάνα. Τα έργα τέχνης, ως γνωστόν, αποτελούν πάντοτε καθρέφτες της ψυχής του καλλιτέχνη, ο οποίος πάντα είναι προϊόν της κοινωνίας που τον ανέθρεψε. Είναι επίσης γνωστό πώς οι άνθρωποι είμαστε ζώα μιμητικά και μαϊμουδίζουμε ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας. Η Οδύσσεια, όπως και η Ιλιάδα, αποτελούσαν μέρος της μορφωτικής εγκυκλίου των αρχαίων ελλήνων με σκοπό την διάπλαση του σωστού ήθους των νέων.

Τα έργα αυτά γράφτηκαν τουλάχιστον 450 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού και αναφέρονται σε γεγονότα του Τρωικού πολέμου που αποτελούσαν αρχαιότητα ακόμα και για τους ίδιους τους αρχαίους. Και φυσικά δεν μπορούμε να αρνηθούμε την θεαματική πρόοδο και βελτίωση της θέσης της γυναίκας κατά τη διάρκεια 3000 ετών, αλλά δεν μπορούμε και να αρνηθούμε πώς η κατάσταση απέχει παρασάγγας από το ιδανικό. Είναι λοιπόν περίεργο που αισθάνομαι κάπως μη-εντυπωσιασμένος από αυτή τη μία μέρα που αφιερώνουμε σε αυτό το ζήτημα, ειδικά όταν σκέφτομαι το βάθος της ιστορίας του; 3000 χρόνια είναι για τα ανθρώπινα μέτρα μια αιωνιότητα συγκριτικά. Καλά όμως, εσύ τι κάνεις για αυτό; Δίκιο έχετε, δεν κάνω και τίποτα σπουδαίο. Παραπονιέμαι για μια πικρή γεύση που μένει στο στόμα μου. Γιατί τί είναι μια μέρα μπροστά στην αιωνιότητα;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα