Στον άγνωστο των δυο λεπτών που απέτυχα να κάνω το σωστό

Τετάρτη, 06 Ιούλιος 2016 19:59 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Χαζεύω στην οθόνη του υπολογιστή μου, είναι περίπου 10 το βράδυ και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει να κλειδώσω την μηχανή μου έξω στον δρόμο. Το παλεύω λίγο - κάτιμεταξύ τεμπελιάς και του φόβου το πρωί να μην την... βρω - οπότε ολίγον εκνευρισμένος ντύνομαι πρόχειρα και βγαίνω έξω.

Στην εξώπορτα ένας νεαρός έχει αδειάσει διάφορα μικροαντικείμενα και καθιστός τα επεξεργάζεται - στα δικά μου μάτια τα είδα για σκουπίδια ή τέλος πάντων ευτελή μικροπράγματα. Μαζεύεται αμέσως και φοβισμένα μου λέει: "Μην με χτυπήσεις...".
Τον κοιτώ έκπληκτος και απαντώ: "Μα γιατί να σε χτυπήσω;". Ο νεαρός θέλει κάτι να μου δώσει μάλλον για να με ευχαριστήσει που έστω του μιλάω και με ρωτά: "Έχεις παιδιά;" Τον κοιτώ πιο προσεκτικά και βλέπω μια τρυφερή ύπαρξη. "Είμαι εργένης δεν έχω παιδιά". Πάω απέναντι κλειδώνω την μηχανή και επιστρέφω.
Έχει μαζέψει ότι ήταν και ετοιμάζεται να φύγει. Δεν λέμε τίποτε άλλο και εγώ είμαι πάλι στο γραφείο μου. Κλείνω τον υπολογιστή και αρχίζω να σκέφτομαι. Η φράση "μην με χτυπήσεις" με έχει γεμίσει θλίψη και μια απέραντη τρυφερότητα. Τι είδους κόσμος είναι αυτός που ο τρόμος είναι η πρώτη σκέψη για ένα παιδί που κανονικά θα έπρεπε μόνο να ονειρεύεται;
Στο Hollywood, το σενάριο θα ήταν κλασικό. Ο ας πούμε "τακτοποιημένος" μέσα από μια σύμπτωση θα συνέχιζε την επικοινωνία του με τον τρομαγμένο νεαρό. Σύντομα θα του έδινε μια ευκαιρία, ίσως μια δουλειά. Μια απλή συνάντηση που φόρτισε συναισθηματικά τον "τακτοποιημένο", θα είχε στο τέλος happy end για τον τρομαγμένο.
Μόνος μέσα στις σκέψεις μου που προήλθαν από την οδυνηρή για το μυαλό μου παράκληση να "μην τον χτυπήσω" γνώριζα την πικρή αλήθεια. Στο σενάριο της ζωής, εκεί που ο ρεαλισμός επιβάλλεται με σκληρότητα και χωρίς οίκτο ο άγνωστος αυτός νεαρός που δεν θυμάμαι ούτε το πρόσωπό του δεν έχει καμία τύχη.
Έχει μηδενικά "προσόντα", είναι ήδη κυνηγημένος, μάλλον δεν νοιάζεται κανείς για το τι κάνει ή που βρίσκεται. Ακόμα και αν του δοθεί μια ευκαιρία δεν θα μπορέσει να την εκμεταλλευτεί, δεν έχει την συγκρότηση για να τα καταφέρει. Ένας στους χίλιους ναι θα τα καταφέρει. Όλοι οι υπόλοιποι όχι, θα συνεχίσουν σκυμμένοι στις εξώπορτες να ταξινομούν άχρηστα σκουπίδια, μη έχοντας πραγματική ζωή.
Με πίκρα σας γράφω πόσο μετάνιωσα που δεν τον ρώτησα πως τον λένε, που δεν του μίλησα για λίγο ώστε να νοιώσει υπολογίσιμος, που δεν μπόρεσα να απαντήσω ανθρώπινα στην παράκλησή του "να μην τον χτυπήσω". Ούτε εγώ τα κατάφερα μαζί του...

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Linardi Anastasia
Koutsoviti