Από πού είσαι ποταμάκι;

Το παραμύθι της εβδομάδας στον «Λακωνικό Τύπο»

Παρασκευή, 02 Νοέμβριος 2018 16:12 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Από πού είσαι ποταμάκι;

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδάκι που το λέγανε Ευρώτα.

Ζούσε ψηλά σ’ ένα βουνό.

Όταν το ρωτούσαν «από πού ’ναι ή μαμά σου», εκείνο απαντούσε «από κείνο το βουνό».

 Έδειχνε  τότε τον Ταΰγετο, ψηλό , αγέρωχο σαν αετό.

Του άρεσε όλη μέρα να τριγυρνά στο βουνό να τρέχει και να παίζει με το γάργαρο νερό.

Ονειρευόταν όμως να συναντήσει κι άλλα παιδιά.

Τότε αποφάσισε να ακολουθήσει το νερό που έτρεχε καθαρό και κρυστάλλινο από το βουνό.

Μια ηλιόλουστη μέρα, λοιπόν, ξεκίνησε το ταξίδι του.

Ήταν το ξεκίνημα της Άνοιξης, θαρρώ.

Γύρω του άλλαζαν τα μέρη.

Αλλού είχε δέντρα ψηλά, αλλού πέτρες πολλές, αλλού το νερό ήταν βαθύ, αλλού άφριζε όπως έπεφτε σε μικρούς καταρράχτες.

Ο Ευρώτας ήταν ενθουσιασμένος με όλα αυτά τα καινούργια μέρη που έβλεπε.

Ήταν και τα πουλιά που τον συνόδευαν στο ταξίδι του.
-Για πού το ’βαλες Ευρώτα; τον ρωτά ένα πουλί.
-Θέλω να δω πού καταλήγει το ποτάμι και να γνωρίσω καινούργιους φίλους. Εσύ, πουλάκι μου, τι κάνεις εδώ;
-Εγώ φτιάχνω το νέο μου σπιτικό! απαντά το πουλί
και φεύγει για  να συναντήσει τα άλλα πουλιά τραγουδώντας:

Μια μικρή Καππαδοκία
των πουλιών η πολιτεία
 κει στην ακροποταμιά.
Δόνια  πετροχελιδόνια
σκάβουν σπίτια με μπαλκόνια
 λίγο πάνω απ‘ τα νερά.

«Τι όμορφο τραγούδι!» είπε  ο Ευρώτας και συνέχισε το ταξίδι του, ψιθυρίζοντάς το.

Κοιτούσε δεξιά, κοιτούσε  αριστερά μα η χαρά του έγινε μεγαλύτερη όταν άρχισε να βλέπει παιδιά σαν κι αυτόν.

«Να οι καινούργιοι φίλοι μου», είπε.

Ξέχασα όμως να σας πω ότι, όσο κατέβαινε, είχε παρατηρήσει πράγματα αλλόκοτα που επέπλεαν στο νερό .

Μύριζαν άσχημα.

Έκαναν το  διάφανο νερό θολό και βρομερό.

«Μα τι είναι όλα αυτά;» αναρωτιόταν ο Ευρώτας.

Δεν ήθελε άλλο να είναι μέσα σ ’αυτό το νερό.

Μια και δυο βγαίνει  και πάει να συναντήσει τα παιδιά.

«Καλημέρα φίλοι μου!», φωνάζει σε μια παρέα παιδιών που συναντά.

«Καλημέρα!», του απαντούν κι αυτά.

Αμέσως αρχίσαν το παιχνίδι τους.

Ο Ευρώτας ήταν  χαρούμενος.

Τα παιχνίδια είναι  τόσο ωραιότερα όταν έχεις παρέα.

Τότε  ρωτάει ο Ευρώτας:

-Τι τρέχει με τα νερά του ποταμού; Γιατί είναι βρόμικα και μυρίζουν;

«Ακούγεται πως για όλα φταίει η κ. Πρόοδος που ήρθε τα τελευταία χρόνια», του απαντούν τα παιδιά.

«Έμαθε στους ανθρώπους να φτιάχνουν μηχανές, φάρμακα,  για να παράγουν προϊόντα πιο γρήγορα και να εκμεταλλεύονται το κάθε τι για να κερδίζουν περισσότερα.

-Αυτές οι μηχανές όμως και τα φάρμακα βρωμίζουν τα νερά.

-Μα τι είναι αυτά που λέτε; Δεν ξέρουν οι άνθρωποι πως το νερό είναι η ζωή μας;

-Πως χωρίς αυτό δεν υπάρχει μέλλον;

-Πώς δεν το ξέρουν!

-Αλλά το εύκολο κέρδος είναι πολύ γλυκό.

-Όλοι κάνουν πως στεναχωριούνται, κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα και ότι δεν είναι αυτοί που καταστρέφουν τη φύση.

-Άλλωστε το νερό  έχει τη δύναμη να καλύπτει τα ίχνη τους.

-Ακόμα μπορεί να  ξεπλένει τις βρομιές τους.

-Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο   για να σταματήσει αυτό το κακό.

-Πρέπει  να καταλάβουν οι μεγάλοι και η κ. Πρόοδος ότι όλα θα χαθούν.

- Τα πουλιά είναι πιο έξυπνα από τους ανθρώπους.

-Τα καταλαβαίνουν καλύτερα όλα, για ακούστε το τραγούδι τους, λέει ένα άλλο παιδί.

Ψάχνουν τα πουλιά για χώμα
κι όλο βάζουνε στο στόμα
σκουπιδάκια πλαστικά.   
Το μικρό χελιδονάκι   
πώς κρατάει το κουρελάκι  
σαν σημαία στη φωλιά!     

Κάνουν τα πουλιά κεντίδια
των ανθρώπων τα σκουπίδια
κει στην ακροποταμιά.
Μα δεν είναι αυτά σποράκια
κι αν τα φάνε τα πουλάκια
δε θ’ ανοίξουν τα φτερά.

Βλέπω τώρα μια μικρούλα     
κουβαλάει βαριά σακούλα        
πού την πάει βιαστικά;
Χαιρετάει το χελιδόνι
και φωνάζει απ’ το μπαλκόνι
«ανακύκλωση, παιδιά»!

Αποφασίζουν, λοιπόν, για αρχή να κάνουν το τραγούδι των πουλιών σύνθημα τους .

Μιλά με απλά λόγια για την καταστροφή που έρχεται αλλά και για τη λύση που είναι η ανακύκλωση.

Το λέει και  η δασκάλα στο σχολείο.

Ο Ευρώτας θυμάται και το τραγούδι του πρώτου πουλιού  και το βάζουν για αρχή:

Μια μικρή Καππαδοκία
των πουλιών η πολιτεία
κει στην ακροποταμιά.

Δόνια  πετροχελιδόνια
σκάβουν σπίτια με μπαλκόνια
λίγο πάνω απ‘ τα νερά.

Καταστρώνουν, λοιπόν, το σχέδιο τους. Όχι μόνο τραγούδια!!!

Το τραγούδι είναι απλά  η δύναμή τους! Μια και δυο ξεκινούν για το βουνό. Για  το σπίτι του Ευρώτα.

Αποφάσισαν   να κλείσουν  τις πηγές του ποταμού με μεγάλες πέτρες ώστε να σταματήσει να τρέχει νερό  στην πόλη.

Μ’ αυτό  τον τρόπο   θα ανακάλυπταν ποιοι βρομίζουν τα νερά.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε τις επόμενες μέρες .

Οι μεγάλοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει.

Μέρα με τη μέρα το νερό λιγόστευε μέχρι που στέρεψαν τα πάντα .

Δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να ποτίσουν τα χωράφια τους.

Να κινήσουν τους μύλους τους.

Αν συνεχιζόταν αυτό το κακό, σε λίγες μέρες δεν θα είχαν ούτε να πιούν νερό.

Κάλεσαν λοιπόν την κ. Πρόοδο να τους βρει τη λύση.

Η κ Πρόοδος έχει λύσεις, νέες ιδέες και προτάσεις για όλα τα θέματα αλλά δεν μπορεί να βρει τρόπο να φτιάξει νερό, αέρα, ήλιο .

Μπορεί να πάρει απ’ όλα αυτά τις δυνάμεις τους να τις μεταλλάξει, να τις εκμεταλλευτεί με τον πιο γρήγορο και πιο αποδοτικό τρόπο αλλά δεν μπορεί να τις δημιουργήσει.

Οι άνθρωποι απογοητευμένοι και στεναχωρημένοι δεν ήξεραν  πια πού να στραφούν για να ζητήσουν βοήθεια. Και τα παιδιά, στον κόσμο τους, συνεχίζουν να τραγουδούν αυτό το χαριτωμένο τραγουδάκι που, κάθε λέξη του, τους θυμίζει πόσο κακό έχουν κάνει σε όλα τα πλάσματα της φύσης!   

Μετανιώνουν για όλα τα κακά που έκαναν, παρακαλούν για ένα θαύμα και υπόσχονται ότι ποτέ ξανά δεν θα μολύνουν τα νερά του ποταμού που τόσο έχουν ανάγκη.

Τα παιδιά τότε με αρχηγό τον καινούργιο φίλο τους, τον Ευρώτα, καλούν τους μεγάλους και την κ. Πρόοδο και τους αποκαλύπτουν το μυστικό τους.

Τους ζητούν να υπογράψουν ότι ποτέ ξανά δεν θα επιτρέψουν σε κανένα να μολύνει τα νερά .

Αυτοί δέχονται με χαρά.

Βλέπετε, κατάλαβαν το λάθος τους.

Αυτές οι πράξεις τους θα κατέστρεφαν το μέλλον των παιδιών τους.

Και όσο για την κ. Πρόοδο, τη βάλανε να γράψει 40 φορές ότι οι ιδέες της  και οι  συμβουλές της θα  σέβονται το περιβάλλον και δεν θα το καταστρέφουν.

Ο ποταμός ονομάστηκε Ευρώτας, μια που, όπως θα καταλάβατε, η ιδέα της σωτηρίας του ήταν του μικρού Ευρώτα.

Έτσι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα και όλοι μαζί τραγούδησαν το τραγούδι των πουλιών:

Μια μικρή Καππαδοκία
των πουλιών η πολιτεία
κει στην ακροποταμιά.
Δόνια πετροχελιδόνια
σκάβουν σπίτια με μπαλκόνια    
λίγο πάνω απ’ τα νερά.     

Ψάχνουν τα πουλιά για χώμα
κι όλο βάζουνε στο στόμα
σκουπιδάκια πλαστικά.   
Το μικρό χελιδονάκι   
πώς κρατάει το κουρελάκι  
σαν σημαία στη φωλιά!     

Κάνουν τα πουλιά κεντίδια
των ανθρώπων τα σκουπίδια
κει στην ακροποταμιά.
Μα δεν είναι αυτά σποράκια
κι αν τα φάνε τα πουλάκια
δε θ’ ανοίξουν τα φτερά.

Βλέπω τώρα μια μικρούλα     
κουβαλάει βαριά σακούλα        
πού την πάει βιαστικά;
Χαιρετάει το χελιδόνι
και φωνάζει απ’ το μπαλκόνι
«ανακύκλωση, παιδιά»!

                                                 Χαρούλα Βαδάκογλου – Βελισσάρη, Μουσικός

Το τραγούδι των πουλιών είναι της συναδέλφου Αναστασίας Κόκκινου - Κατσαφάνα, από την ανέκδοτη συλλογή της Άστρα και Σύννεφα, τραγούδια και ποιήματα για μικρά και μεγάλα παιδιά. (Τίτλος τραγουδιού: «Ανακύκλωση, παιδιά»!)

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΒΙΒΛΙΟ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος