Ρόδια (καρποί γονιμότητας)

Δευτέρα, 29 Οκτώβριος 2018 21:04 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τα ρόδια, είναι καρποί εποχής, με πολλά διαφράγματα, γεμάτα με ζουμερά σπέρματα. Με τους καρπούς, τον φλοιό και τα άνθη της ροδιάς, σωστά επεξεργασμένα, αντιμετωπίζεις πολλά προβλήματα υγείας. Λέγεται ότι, όταν τα τρώνε τα ζευγάρια, συντελούν και στη γονιμότητα και για να κάνουν αρσενικά παιδιά. Αυτό μας το διαβεβαίωνε, διηγώντας μας, σαν παραμύθι, την ιστορία των γονέων μας, η γιαγιά μας Ελένη, μητέρα του πατέρα μας, στην κάτω χώρα της Τρύπης, όταν είμασταν μικροί.
Μας έλεγε, ότι, παντρεύτηκε ο μοναχογιός της πατέρας μας 21 χρονών, γιατί θα έφευγε στρατιώτης, την επίσης μοναχοκόρη μητέρα μας, 14 μόνο χρονών. Την πάντρεψαν γρήγορα, έτσι μικρή και άμυαλη, κατά τη γιαγιά μας, γιατί έρχονταν απ’ τα χωριά της Αλαγονίας καβαλάρηδες να την κλέψουν εύσωμη και όμορφη και μοναχοκόρη, όπως ήτανε. Στη λάκκα και το μπιρμπίλι, ποτιστικά χωράφια των δυο σπιτιών μας των 15 στρεμμάτων περίπου, με όλα τα φρούτα και λαχανικά, στις άκρες φυτέψανε ροδιές. Έτρωγαν λοιπόν ρόδια οι νεόνυμφοι και έτσι προέκυψε, κατά τη γιαγιά μας πάντα, το πρώτο παιδί αρσενικό, ο Αντρέας, που δεν πρόλαβε ο πατέρας να τον δει, γιατί έφυγε επισπευσμένα στην Μ. Ασία το 1917. Υπηρέτησε εκεί, ολόκληρα 5 χρόνια, αρκετά για να μάθει να παίζει, ακόμα και μαντολίνο, εκεί ως στρατιώτης.
Ο Αντρέας, στο χωριό, μεγάλωνε κυρίως με τον παππού και τη γιαγιά, στο διπλανό σπίτι, γιατί η μητέρα μας Αναστασία, μικρή όπως ήτανε, έπρεπε να επιβλέπει τους εργάτες στα κτήματα, που έγιναν πολλά μετά τον γάμο, δουλεύοντας κι αυτή συγχρόνως. Του έκαναν του εγγονού, που έφερε το όνομα του παππού, όλα τα χατίρια. Όταν η γιαγιά ανέβαινε την ανηφόρα, να πάει στο πάνω χωριό να ψωνίσει για το σπίτι, έπαιρνε και τον Αντρέα αμπελέτσα, όλη τη διαδρομή των 500 μέτρων.
Μια μέρα ξεχάσθηκαν και περπάτησαν κι οι δυο μέχρι την εκκλησία, στα μισά του δρόμου. Ο Αντρέας το κατάλαβε, σταμάτησε ξάφνου και ανάγκασε, με την επιμονή του, τη γιαγιά, να επιστρέψουν στο σπίτι, ώστε η ανηφόρα των 500 μέτρων να γίνει όλη αμπελετσάτη, μέχρι τα μαγαζιά. Αυτήν την κατάσταση αντιμετώπισε ο πατέρας, με την επιστροφή του στο σπίτι, σώος, με τη λήξη του καταστροφικού πολέμου της Μ. Ασίας το 1922. Ο Αντρέας συνέχιζε να μεγαλώνει στο διπλανό σπίτι, με τον παππού και τη γιαγιά.
Το ζευγάρι 27 και 20 χρονών πλέον, ανέλαβαν την περιουσία απερίσπαστοι και το μεγάλωμα της οικογένειας. Ακολούθησε η γέννηση τριών συνεχόμενων κοριτσιών, γιατί κατά την απουσία του πατέρα, στον πόλεμο, η μητέρα, έτσι μικρή και άμυαλη, όπως έλεγε η γιαγιά, δεν πότιζε, όπως έπρεπε τα χωράφια και ξεράθηκαν οι ροδιές, στην άκρη όπως ήτανε. Την άκουσα να το λέει αυτό στα κορίτσια, μεγάλα πια αυτά, κι εγώ μικρός, μια μέρα που την πείραξαν κι αυτή θυμωμένη τις αποκάλεσε τσαπερδόνες, που φύτρωσαν χάριν της άμυαλης μητέρας τους, που την ημέρα του γάμου της, στο τραπέζι άφησε γαμπρό και συγγενείς, να κατέβει στην αυλή να παίξει κουτσό με τις μικρές φιλενάδες της. Δεν πότιζε τα δέντρα όπως έπρεπε αργότερα και ξεράθηκαν. Κι ο γιόκας της δεν είχε να φάει σπέρματα ροδιάς και προέκυψαν αυτές. Μετά οδηγήθηκε στο εικονοστάσι του σπιτιού, άναψε το θυμιατό, έκανε τον σταυρό της κι έψαλε ένα τροπάρι, έτσι κόρη ιερέα όπως ήταν και συνήθιζε να ψιθυρίζει συχνά εκκλησιαστικά κείμενα στο σπίτι.
Φύτεψε όμως ο πατέρας, νέες ροδιές και κατά τα λεγόμενα πάντα της γιαγιάς, με τα ρόδια που έτρωγε, ακολούθησε η γέννηση τριών αγοριών. Εγώ είμαι ο βενιαμίν Μανώλης που σας ταλαιπωρώ με τα γραπτά μου, φίλοι αναγνώστες. Με ονόμασε έτσι η Νονά μου το 1933, γιατί ο άντρας της το 1912, σκοτώθηκε στη Μανωλιάσα, κοντά στα Γιάννενα. Έτσι τα καρπερά ρόδια βοήθησαν φαίνεται στη γέννηση 7 παιδιών και αν δεν μεσολαβούσε η απουσία του πατέρα μου στον πόλεμο, μπορεί να φτάναμε τους 10, ένα τσούρμο από παιδιά. Τελικά μείναμε 6 παιδιά 3+3. Το Νίκο τον χάσαμε κοτζάμ παιδί από κακή διάγνωση και πικράθηκαν όλοι, ήταν ο καλύτερός μας, όπως λεγότανε.
Το μεσοπόλεμο, τα δύο πατρικά μας με ποτιστικά των 15 στρεμμάτων, με φρούτα, λαχανικά κι’ αραποσίτια, έσφυζαν από ζωή, με τη δούλεψη καθημερινά 10-12 ανθρώπων και την εκτροφή αρκετών ζώων. Η γιαγιά δεν προλάβαινε να λιάζει πάνω στις καλαμωτές τα σύκα που της κουβαλάγαμε. Τα τρία κορίτσια της παντρειάς, εχαριεντίζοντο και φωνασκούσαν και ο πατέρας και η μητέρα απ’ το χαγιάτι έδιναν οδηγίες και μάλωναν τα κορίτσια να μην αναστατώνουν, όλο το χωριό με τα καμώματά τους. Τα σκυλιά γαύγιζαν και καμιά φορά γκάριζε κι ο γάιδαρος κι άκουγε όλη αυτή τη φασαρία, ο συγγενής, γείτονας και φιλόσοφος Μπάρμπα-Μήτσος και μονολογούσε«Αι εκεί κάτω φαρσέψαν και ζωντανά και ανθρώποι».
Ήρθε ο δεύτερος όμως πόλεμος, που γιορτάσαμε το Όχι και το έπος του ’40, αργότερα η κατοχή και ο εμφύλιος, σταμάτησαν οι ειρηνικές ενασχολήσεις μας και άρχισαν οι δοκιμασίες του ελληνικού λαού για μια 10ετία. Όσο θα δύναμαι, εσείς θα το επιθυμείτε, φίλοι αναγνώστες και η εφημερίδα θα το επιτρέπει εγώ θα γράφω κατά καιρούς, περιστατικά της πολύχρονης ζωής μου.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος