Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, ενώ εσύ κάνεις σχέδια

Πέμπτη, 26 Ιούλιος 2018 15:18 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, ενώ εσύ κάνεις σχέδια

Του Δημοσθένη Μπρούσαλη
Γιατί κλαίω; Από προχθές. Κάθομαι μόνος, διαβάζω ακούω και κλαίω. Πρέπει να σταματήσω. Πρέπει να σταματήσω, τρομάζω τους ανθρώπους που μ’αγαπάνε.

Οι δικοί μου, όλοι καλά. Όπως και γω. Και όσα μάζεψα γύρω μου, 56 χρόνια. Σπίτι, ρούχα, αντικείμενα. Αυτοκίνητο. Είμαι καλά. Όλα καλά Γιατί κλαίω;

Λένε, γίνεσαι πιο ευσυγκίνητος όσο μεγαλώνεις. Όταν δεν είσαι πια τόσο νέος, παύεις να είσαι αθάνατος. Γιαυτό. Γιατί μετράς τι απομένει, όχι τι είναι μπροστά σου. Χρόνος. Το μόνο που έχουμε.
Πάντα. Ποτέ. Ανθρώπινες επινοήσεις. Ουτοπίες. Ψευδαισθήσεις. Δεν υπάρχει πάντα. Οι άνθρωποί γύρω σου. Δεν είναι για πάντα. Δεν υπάρχει ποτέ. Τα γεγονότα δίπλα σου. Θα συμβούν. Αρκεί μια στιγμή. Χρόνος.

Έβαλα μουσική, δυνατά. Φόρεσα χρωματιστά. Επίτηδες. Κόντρα στη βουβαμάρα. Στο μαύρο. Στο σταχτί. Μήπως φωτίσει το μέσα μου. Γράφω, μήπως βγει το σταχτί. Ξορκίζουν οι λέξεις; Μα γιατί κλαίω;

Νιώθω ανίκανος, ανήμπορος. Από παιδί με τρελαίνει όταν δεν μπορώ να ελέγξω κάτι. Ότι είναι πέρα από μένα. Ποτέ δεν αποδέχτηκα αυτό το “δεν μπορείς”. Ποτέ. Ουτοπίες.

Η ζωή το θυμίζει συχνότερα με τα χρόνια. Με τις απώλειες. Με όσους φεύγουν. Χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτε πια. Χρόνος. Το μόνο που έχουμε.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Που έφυγαν σε μια στιγμή. Χωρίς λόγο. Δεν θυσιάστηκαν, η θυσία είναι οικειοθελής. Τους θυσιάσαμε. Στο βωμό αυτού που φτιάξαμε. Που επιτρέψαμε να καταντήσει η χώρα μας. Που ανεχτήκαμε όλοι μαζί. Λίγο λίγο. Και τώρα μας τρώει.
Φταίμε. Φταίω. Ίσως γιαυτό κλαίω.

Σε κάθε φωτογραφία σπιτιού που καίγεται, βλέπω την χώρα μας. Σε κάθε μαυρισμένο ερείπιο μια ζωής, τη ζωή μας. Σε κάθε κουφάρι αυτοκινήτου, το μέλλον μας που δεν πάει πουθενά. Που εγκλωβισμένο, καθηλωμένο με μας μέσα περιμένει τη φωτιά. Ή την πλημμύρα.

Επιτρέψαμε στο τέρας που κρύψαμε καλά στα χρόνια τα εύκολα, να πάρει το πάνω χέρι τώρα στα δύσκολα. Αγκαλιάσαμε το θράσος, Πιστέψαμε το ψέμα. Δεν ακούμε. Και πιο πολύ, δεν σκεφτόμαστε.
Δεχτήκαμε σαν κανονικό, όλο αυτό το χυδαίο που συμβαίνει γύρω μας. Παντού. Κάθε μέρα. Συχνά, συμμετείχαμε. Και πάντως, δεν το σταματήσαμε.

Αυτό το τέρας όμως, δεν έχει αφεντικά. Δεν έχει όρια, ούτε τέλος. Το ταΐζουμε καθημερινά, χολή, μίσος, ζήλια, κακία, αναίδεια, βλακεία. Τρία γεύματα, ανελλιπώς κάθε μέρα. Μα δεν του αρκεί.
Πλέον τρώει εμάς. Τρώει παιδιά. Τρώει ηλικιωμένους. Τα δικά μας παιδιά. Τους γονιούς μας. Μα πιο πολύ τρώει την ελπίδα μας. Το χρόνο μας. Το μόνο που έχουμε.

Πώς γινήκαμε έτσι; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Τι διαλέξαμε τόσα χρόνια; Πανηγυρίζοντας κιόλας για τις επιλογές μας; Μια χώρα για τα πανηγύρια. Που υπολειτουργεί, ξεγελώντας ότι “όλα καλά”.

Aρκεί βέβαια, να μην βρέχει. Και να μη φυσάει. Και να μη χιονίζει. Και να μην έχει ξηρασία. Και να μην πιάσει φωτιά. Και να μην έχει κύμα.
Γιατί άλλωστε να μας συμβούν όλα αυτά; Τέτοια δεν θα συμβούν ποτέ. Ποτέ. Ουτοπίες.

Η ζωή δεν συγχωρεί. Δεν λογαριάζει. Δεν σταματάει. Προχωράει. Ή μαζί μας ή από πάνω μας.
Όπως και η φύση. Παίρνει στο τέλος πίσω αυτό που της ανήκει. Ήταν εδώ πριν από μας. Θα είναι και μετά. Ίσως η μόνη που δικαιούται να λέει “πάντα”.

Το ξέρω πως θα περάσει και αυτό. Όλα περνούν. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, όμως. Φτάνει.

Αν θέλουμε ελπίδα, πρέπει να την φτιάξουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Αν πραγματικά θέλουμε μέλλον, αν πιστεύουμε πως το αξίζουμε, πρέπει να το προσπαθήσουμε. Μόλις σταματήσουμε να κλαίμε.

Εμείς διαλέγουμε. Εμείς αποφασίζουμε τι θα κάνουμε με το μόνο που έχουμε. Το χρόνο μας.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

lakonikos.gr diakopes

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος