Διήγημα: Επισκευή ναυπηγείου

Παρασκευή, 04 Μάιος 2018 20:24 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Στη μικρή, πανέμορφη πόλη, τώρα τελευταία άρχισε να διαφαίνεται μια κινητικότητα, γύρω από κάποια δημόσια έργα. Οι άρχοντές της, άχρωμοι και άοσμοι, είχαν εξαντλήσει την ενεργητικότητά τους στο ν’ απαγορεύουν την κυκλοφορία των αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης τις γιορτές, για να παίζουν ελεύθερα τα παιδιά. Έτσι η πόλη έπαιρνε όψη παιδικής χαράς, μια όμορφη πινελιά στη μουντάδα που διακατέχει τη ζωή στα σκληρά χρόνια της κρίσης.
Ένας δρόμος, ένα γεφύρι, η επαναλειτουργία του ναυπηγείου, που το είχε ανάγκη η πόλη, γιατί από τότε που είχε κλείσει είχαν πεταχτεί στο δρόμο πάνω από πεντακόσιοι εργαζόμενοι, δεν τους απασχόλησαν καθόλου. Η δικαιολογία ήταν πως δεν υπήρχαν διαθέσιμα χρήματα. Ίσως και να μην ήταν δικαιολογία, όμως άλλες πόλεις πρόκοβαν και άλλαζαν προς το καλύτερο, κι αυτή δεν διέθετε χρήματα ούτε τις λακκούβες των δρόμων να κλείσει.
Από πού τα έβρισκαν τα χρήματα; Κάποιοι είπαν από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τότε γιατί δεν τα έπαιρναν και οι δικοί της άρχοντες; Μα για να τα πάρουν, έπρεπε να εκπονήσουν προγράμματα, κι αυτό απαιτούσε συγκεκριμένες δραστηριότητες από συγκεκριμένους ανθρώπους, που φαίνεται πως στην πόλη αυτή κανείς δεν είχε όρεξη ν’ ασχοληθεί με αυτά.
Έτυχε να περάσει από την πόλη ο ανώτατος άρχοντας της χώρας, για να παρακολουθήσει κάποια τοπική γιορτή. Μεγάλη η τιμή που της έκανε. Άφησε το παλάτι με τις ανέσεις του και ροβόλησε κατά την επαρχία με την κουστωδία του. Η υποδοχή που του επιφυλάχτηκε ήταν λαμπρή. Ο δήμαρχος τον χόρτασε κομπλιμέντα, αλλά δεν παρέλειψε να του αναφέρει πως είναι αναγκαία η επαναλειτουργία του ναυπηγείου.
Ο ανώτατος άρχοντας δεν φάνηκε να εκπλήσσεται. Υποσχέθηκε ενώπιον όλων πως θα κάνει τα πάντα για το αναγκαίο αυτό έργο. Και τήρησε το λόγο του. Σε μια εβδομάδα κατέφτασε στην πόλη ο υπουργός που ασχολείται με την εργασία, κι αυτός που ασχολείται με τις πληρωμές.
Κι οι δυο υποσχέθηκαν πως το έργο «Επαναλειτουργία ναυπηγείου», θα ξεκινήσει αμέσως. Θα πραγματοποιηθεί η μελέτη και το έργο θ’ ανατεθεί τάχιστα σε μεγαλοεργολάβο. Φυσικά δεν καθόρισαν ακριβή ημερομηνία, αλλά ποιος πολιτικός παίζει με ανοιχτά χαρτιά; Έτσι λοιπόν πέρασαν κάποιοι μήνες, και δεν φάνηκε στον τόπο του ναυπηγείου ούτε ένας μηχανικός, που δέκα χρόνια τώρα ρήμαζε, ούτε κανένας εργολάβος ανέλαβε το έργο.
Τη λύση φαίνεται πως θα την έδινε ο από μηχανής θεός, ο Επαμεινώνδας Εξαρχόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές της χώρας, που καταγόταν από το γραφικό χωριό Κουρελού. Το τελευταίο του επίτευγμα υπήρξε η ανέγερση υπερπολυτελούς μεγάρου τεχνών στην πρωτεύουσα, και η ανάπλαση του γύρω χώρου.
Ήταν ένα σύγχρονο έργο, που πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες το ζήλευαν, καθώς σ’ αυτό έδιναν το παρόν προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, και αποτελούσε τον πυρήνα κάθε πολιτιστικής δραστηριότητας, όχι μόνο της χώρας, αλλά και της Ευρώπης ακόμα.
Ο Επαμεινώνδας λοιπόν, είτε γιατί τον ειδοποίησε ο ανώτατος άρχοντας, είτε γιατί είχε ν’ αλαφρώσει την υπερβολικά μεγάλη περιουσία του από κάποια εκατομμύρια για φορολογικούς λόγους, είτε γιατί τον έπιασε ευαισθησία για τον τόπο καταγωγής του, αποφάσισε ν’ αναλάβει το έργο «Επαναλειτουργία ναυπηγείου», το οποίο θα ήταν χρήσιμο και σ’ αυτόν, για να επισκευάζει τα καράβια του.
Κάλεσε τους συμβούλους του για οικονομικά αλλά και τους μηχανικούς του, από αυτούς είχε αρκετούς, και τους ανάθεσε να σχεδιάσουν, στο περίπου, τις κτιριακές εγκαταστάσεις, και την ανάπλαση του γύρω χώρου. Έδινε μεγάλη σημασία σ’ αυτό, γιατί ήταν κοσμοταξιδεμένος και κοσμογυρισμένος, (όχι σαν τον πατριώτη του, τον Παναγιωτάκη, που η χήρα του τον έκλαιγε με τα εξής περιπαιχτικά λόγια: «Παναγιωτάκη μου, κοσμοταξιδεμένε και κοσμοπερπατημένε, από την Κουρελού στην Αλεπότρυπα, κι από την Αλεπότρυπα στην Κουρελού». Μιλάμε για απόσταση όχι μεγαλύτερη των πέντε χιλιομέτρων), είχε δει πολλά και γνώριζε τις ανάγκες ενός τεράστιου συγκροτήματος, όπως ήταν το ναυπηγείο.
Οι δικοί του σε δυο κιόλας ημέρες του παρουσίασαν την έκθεσή τους, αυτός της έριξε μια πρόχειρη ματιά και τηλεφώνησε στους τοπικούς άρχοντες της πόλης. Το ραντεβού κλείστηκε για αύριο. Έτσι την επόμενη μέρα κατέφτασαν στην πρωτεύουσα, αφού παράτησαν όλες τις δουλειές τους σύξυλες, άπαντες οι τοπικοί άρχοντες, ακολουθούμενοι από συμβούλους οικονομικών και πολιτισμού, κι ο εκπρόσωπος τύπου που θα προέβαινε στην ανακοίνωση του μεγάλου γεγονότος.
Ο Επαμεινώνδας τους έβαλε να καθίσουν στην μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων με το ελλειψοειδές τραπέζι, ενώ αυτός κάθισε στην κρυφή με το γιό του, τη γραμματέα του και τον οικονομικό σύμβουλό του. Άρχισε κάπως έτσι την ομιλία του:
«Κύριοι, βρισκόσαστε εδώ για ν’ αποδεχτείτε μια μεγάλη δωρεά, που αποφασίσαμε να σας προσφέρουμε. Το έργο της ανακαίνισης του ναυπηγείου της πόλης και ο εφοδιασμός του με καινούργια μηχανήματα, καθώς και την ανάπλαση του γύρω χώρου, έργο που θα κοστίσει εκατό εκατομμύρια Ευρώ. Οι δαπάνες του έργου αυτού θα καλυφτούν εξ ολοκλήρου από την εταιρία μας.
Όταν τελειώσουν οι εργασίες, μετά από έξι μήνες, το ναυπηγείο θα παραδοθεί στο Ελληνικό δημόσιο, εκεί που ανήκει δηλαδή. Δεν χρειάζεται να μ’ ευχαριστήσετε. Ντόπιος είμαι, δικός σας άνθρωπος, που πονάω τον τόπο μου, όπως κι εσείς, υποθέτω»
Όλοι χειροκρότησαν ενθουσιασμένοι. Ο τοπικός άρχοντας μάλιστα βούρκωσε από τη συγκίνηση και πήρε πρώτος το λόγο:
«Αξιότιμε κύριε Επαμεινώνδα, είμαι περήφανος που ο τόπος μας έβγαλε ανθρώπους σαν κι εσάς…».
Θα έλεγε κι άλλα εμετικά, αλλά τον διέκοψε κάπως άκομψα ο Επαμεινώνδας:
«Δηλαδή, αποδέχεστε τη δωρεά;»
«Μα και φυσικά, ευεργέτα του τόπου μας. Πώς είναι δυνατόν ν’ αρνηθούμε;», του απάντησε ολόχαρος.
«Υπάρχει κάποιος από εσάς που έχει καμιά αντίρρηση;», τους ξαναρώτησε.
«Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του, κύριε Επαμεινώνδα; Αυτό είναι έργο ζωής. Ποιοι είμαστε εμείς που θα το αρνηθούμε;», απάντησε ο άρχοντας, και συμφώνησαν με κλίση της κεφαλής τους όλοι.
«Καλά, καλά. Τότε λοιπόν δεν απομένει παρά να υπογραφεί το πρακτικό», τον διέκοψε και στράφηκε στη γραμματέα του:
«Κυρία Δελημάνου, έχετε την καλοσύνη να δώσετε στους κυρίους τα προς υπογραφήν έγγραφα;»
Εκείνη διόρθωσε τα γυαλιά της, σηκώθηκε και άφησε μπροστά τους έναν ανοιγμένο φάκελο με κάμποσα χαρτιά.
«Υπογράφετε εδώ, κύριοι», τους είπε και ξανακάθισε στη θέση της, προσέχοντας να μην τσαλακώσει το εντυπωσιακό φόρεμά της.
Αυτοί πήραν να διαβάζουν το κείμενο, και κάπου στραβομουτσούνιασαν:
«Μα εδώ δεν γράφει πουθενά, πως θα μας παραχωρήσετε εκατό εκατομμύρια για τις ανάγκες των έργων», ξίνισε τα μούτρα του ο τοπικός άρχοντας.
«Φυσικά και δεν το γράφει, αφού δεν πρόκειται να γίνει έτσι», απάντησε ο Επαμεινώνδας, κοιτάζοντάς τους ίσα στα μάτια.
Έμοιαζαν να χάνουν το χρώμα τους:
«Και πώς θα γίνει τότε; Δεν θα καταθέσετε το ποσόν στην τράπεζα;», ψέλλισε.
«Φυσικά όχι, αξιότιμοι κύριοι. Το έργο θα ξεκινήσει και θα περατωθεί με δαπάνες της εταιρίας μας. Θα το αναλάβουμε εμείς και θα σας το παραδώσουμε τελειωμένο. Θα είναι ένα στολίδι για την πόλη που μας ανάθρεψε. Εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα. Το καταλάβατε;», τους αποστόμωσε ο Επαμεινώνδας.
Ο τοπικόςάρχοντας τότε κάλυψε με το χέρι το στόμα του, έσκυψε προς το βοηθό του, κάτι μουρμούρισε κατηφής, κι δύο μαζί του απάντησαν:
«Δεν είναι νόμιμο. Δεν συνάδει με τα αξιώματα που έχουμε. Είμαστε η αρχή και η εξουσία του τόπου. Εμείς πρέπει να επισκευάσουμε το ναυπηγείο».
«Τότε να το επισκευάσετε, κύριοι! Αρκετά!», τους είπε, σηκώθηκε βλοσυρός κι είπε στη γραμματέα του, όταν είχαν βγει από την αίθουσα:
«Τα λεφτά μου τα διαθέτω για την πατρίδα μου, κι όχι για τους χαραμοφάηδες που κατέχουν αξιώματα. Και να μου το θυμηθείς, Γιούλα, ούτε σε εκατό χρόνια θα δει ναυπηγείο η πόλη μας!»
Στο δρόμο της επιστροφής οι άρχοντες με τη συνοδεία τους μουρμούριζαν συννεφιασμένοι:
«Δεν θα μας κάνει ότι θέλει αυτός!»,ενώ ο οικονομικός σύμβουλος σκεφτόταν πως οι μίζες που θ’ απομυζούσαν από τα εκατό εκατομμύρια, ίσως ξεπερνούσαν τα είκοσι πέντε.
«Θα έχτιζα καινούργιο σπίτι, θα έπαιρνα αυτοκίνητο στην γκόμενα, θα άλλαζα το Άουντι! Τώρα άντε βρες άλλον Επαμεινώνδα να στα χαρίσει!», μουρμούριζε κατηφής.

Σημείωση: Το παρόν είναι διήγημα και δεν αποτελεί επ’ ουδενί εξιστόρηση γεγονότων. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος