Στο ίδιο έργο θεατές

Δευτέρα, 06 Νοέμβριος 2017 20:28 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τετάρτη πρωί, 1η Νοέμβρη. Οι δρόμοι της Σπάρτης γεμάτοι από γυμνασιόπαιδα και μαθητές του Λυκείου. Απορία; Τι συμβαίνει και δεν είναι τα παιδιά στο σχολείο τους; Ρωτάω κάποιους παλιούς μαθητές μου και εισπράττω την απάντηση: «Έχουμε κατάληψη»!Δεύτερη επακόλουθη ερώτηση: «Και για ποιο λόγο κάνετε βρε παιδιά την κατάληψη»; Μεσολαβεί μια μικρή αμηχανία κι έπειτα ένα απ’ αυτούς μου λέει: «Έχουμε αιτήματα»!
Μετά από μία κάμψη των καταλήψεων τα δυο ή τρία προηγούμενα χρόνια φέτος φαίνεται να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία νέα έξαρση του φαινομένου των καταλήψεων. Ένα φαινόμενο που μερικοί το επικροτούν ως δείγμα υγιούς νεανικής αγωνιστικότητας και άλλοι – οι περισσότεροι- το αντιμετωπίζουνμε προβληματισμό και περίσκεψη, αφού πίσω από αυτό διακρίνεται πολύ εύκολα η επιθυμία των μαθητών να διακόψουν τη λειτουργία των σχολείων τους, να κάνουν «το χαβαλέ» τους και να επιβάλλουν έκτακτες διακοπές!
Έχουν αιτήματα! Μα, μήπως πρόκειται ποτέ να εκλείψουν ολοσχερώς τα προβλήματα και οι ανάγκες του ευαίσθητου χώρου της δημόσιας Παιδείας; Ακόμα και το ιστορικό αίτημα του 5% για την Παιδεία είναι αμφίβολο αν κάποτε θα ικανοποιηθεί στον τόπο μας. Εξάλλου θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως αυτό το ζήτημα της διαρκούς αύξησης των δαπανών για την Παιδεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αυταπάτη ή στην καλύτερη περίπτωση ένα ιδεολόγημα για να δικαιολογούνορισμένοι τις αποτυχίες του σχολικού συστήματος , τις ταξικές διακρίσεις και την κατ’ επίφαση επαναστατικότητα για την κοινωνική αλλαγή.
Γιατί είναι αναντίρρητο γεγονός ότι η μεταπολεμική Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε από ένα πλούσιο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά από ένα σχολείο των φτωχών, από το οποίο βγήκαν οι επιστήμονες, οι πνευματικοί άνθρωποι και τα εμπορικά –επιχειρηματικά μυαλά που έβαλαν μπροστά την ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας.
Το φαινόμενο των καταλήψεων έχει ολοκάθαρα κομματικό υπόβαθρο και αφετηρία και καλλιεργήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον χώρο της Αριστεράς. Είναι ένα φαινόμενο που κινείται στα όρια της Δημοκρατίας, αφού βασίζεται στη λογική της βίας των μειοψηφιών και αξιοποιείται κάθε φορά που συγκεκριμένοι κομματικοί φορείς θέλουν να δώσουν το στίγμα τους και να κοινοποιήσουν το μήνυμά τους, σχοινοβατώντας στα όρια της έννομης τάξη που είναι απαραίτητη για να λειτουργεί ομαλά μία συγκροτημένη κοινωνία.
Λίγοι είναι οι μαθητές ή οι φοιτητές που αναλαμβάνουν τη φύλαξη των χώρων κατάληψης. Λίγοι εργαζόμενοι είναι αρκετοί για να δικαιολογήσουν την κατάληψη των γραφείων ενός υπουργού, την παρεμπόδιση εισόδου σε ένα πολυκατάστημα, την επιβίβασηστα επιβατηγά καράβια, την ελεύθερη διάβαση στους δημόσιους εθνικούς δρόμους. Είναι σχήμα οξύμωρο: Η Δημοκρατία σέβεται τα δικαιώματα της μειοψηφίας, αλλά η μειοψηφία δεν σέβεται τα δικαιώματα της πλειοψηφίας!
Πολλές φορές η επίκληση διαφόρων αιτημάτων είναι τελείως προσχηματική και αναληθής. Δυο παραδείγματα παρεμφερή. Πέρυσι οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες διαμαρτύρονταν και κατηγορούσαν το Υπουργείο Παιδείας για δήθεν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στους διορισμούς των αναπληρωτών Εκπαιδευτικών, ενώ ήξεραν πως η διαδικασία είχε «μπλοκαριστεί» από τις δικαστικές προσφυγές μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών αναπληρωτών με την εφαρμογή ασφαλιστικών μέτρων. Φέτος οι Ελληνόπαιδες των ελληνικών σχολείων της Γερμανίας βγήκαν στους δρόμους για τα υπάρχοντα κενά, κατηγορώντας και πάλι το Υπουργείο Παιδείας για δήθεν ολιγωρία στις αποσπάσεις, αν και η αλήθεια ήταν πως οι αποσπάσεις είχαν παρεμποδιστεί από την δικαστική προσφυγή και την εφαρμογή ασφαλιστικών μέτρων κάποιων Εκπαιδευτικών, που δεν είχαν πάρει απόσπαση. Συχνά, λοιπόν, τα προβαλλόμενα ως κύρια αιτήματα των δυναμικών κινητοποιήσεων είναι τελείως ανυπόστατα!
Τώρα οι μαθητές διαμαρτύρονται και προχωρούν στις καταλήψεις των Σχολείων τους για τις «χαμένες» διδακτικές ώρες, μόνο που για το αίτημά τους αυτό χάνουν επιπλέον διδακτικές ώρες κι αυτό είναι τελείως ανακόλουθο. Την ίδια ώρα που οι μαθητές των δημόσιων σχολείων, αντί να κάνουν μάθημα, βρίσκονται στις καφετέριες, οι μαθητές των προνομιούχων τάξεων που φοιτούν στα ιδιωτικά σχολεία κάθονται στα θρανία τους κι ετοιμάζονται να αποτελέσουν την κυρίαρχη ελίτ της χώρας μας στα επόμενα χρόνια.
Φιλικά και με απόλυτη κατανόηση απευθύνομαι στους καταληψίες μαθητές για να τους πω να σταματήσουν τις καταλήψεις και να επιστρέψουν στα μαθήματά τους, κάτι που είναι προς το συμφέρον τους. Ο χρόνος φεύγει γρήγορα και το διδακτικό έτος τελειώνει πολλές φορές,χωρίς να ολοκληρώσει τους σκοπούς του. Τα παιδιά μας δεν έχουν την πολυτέλεια των χαμένων ωρών από τις καταλήψεις. Κι επειδή στην πλειονότητά τους είναι παιδιά των λαϊκών τάξεων είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουν πως μόνο με Σχολεία που λειτουργούν εύρυθμα το μέλλον τους μπορεί να γίνει ελπιδοφόρο.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος