Άκου, ανθρωπάκο!

Τετάρτη, 25 Οκτώβριος 2017 20:09 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πώς θα ένιωθε ένας αετός αν κλωσσούσε αυγά κότας; Στην αρχή ο αετός νομίζει ότι θα κλωσσήσει μικρά αετόπουλα που θα τα αναθρέψει για να γίνουν αετοί. Αυτά όμως που βγαίνουν απ’ τα’ αυγό είναι, φυσικά μικρά κλωσσόπουλα. Απελπισμένος ο αετός συνεχίζει να πιστεύει ότι τα κλωσσόπουλα θα γίνουν κάποτε αετοί. Όμως όχι, στο τέλος δε γίνονται παρά κότες που κακαρίζουν. Όταν ο αετός το καταλαβαίνει, παλεύει σκληρά για να καταπνίξει την επιθυμία του να φάει όλα τα κοτόπουλα και τις φλύαρες κότες. Αυτό που τον συγκρατεί είναι μια μικρή ελπίδα. Η ελπίδα πως, κάποια μέρα, μεσ’ απ’ το πλήθος των ανόητων κοτόπουλων θα ξεπεταχτεί ένα αετόπουλο, που θα μεγαλώσει, σαν τον ίδιο, και που, πετώντας ψηλά, θ’ αντέξει πέρα μακριά, ψάχνοντας για καινούργιους κόσμους, καινούργιες σκέψεις, καινούργιους τρόπους ζωής. Μόνο αυτή η ελπίδα συγκρατεί το θλιμμένο, μοναχικό αετό απ’ το να φάει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν. Δε βλέπουν, τα κοτόπουλα και οι κότες, πως ζουν σ’ ένα ψηλό, απόκρημνο βουνό, ψηλά πάνω απ’ τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν κοιτάζουν πέρα μακριά σαν τον μοναχικό αετό. Το μόνο που κάνουν είναι να καταπίνουν αδιάκοπα ότι τους φέρνει ο αετός στη φωλιά. Μαζεύονται κάτω απ’ τις δυνατές φτερούγες του, όταν έξω βρέχει και χιονίζει, αφήνονταςτον αετό να υπομένει τη θύελλα χωρίς καμιά προστασία. Ή, όταν τα πράγματαγίνονται δυσκολότερα, του πετάνε κρυφά μικρές κοφτερές πέτρες για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν. Όταν ο αετός καταλαβαίνει την κακοήθεια αυτή, η πρώτη του αντίδραση είναι να τα κατασπαράξει. Αλλά το σκέφτεται καλύτερα κι αρχίζει να τα λυπάται. Κάποτε, λέει μ’ ελπίδα, μέσα απ’ το πλήθος των ανόητων, λαίμαργων και μυωπικών κοτόπουλων θα ξεπεταχτεί, πρέπει να ξεπεταχτεί, ένα αετόπουλο που θα γίνει σαν κι αυτόν τον ίδιο.
Ο μοναχικός αετός, μέχρι σήμερα, δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα αυτή. Κι έτσι συνεχίζει να κλωσσάει κοτόπουλα.
Δε θέλεις να γίνεις αετός, Ανθρωπάκο και γι’ αυτό κατασπαράζεσαι από τα όρνια. Φοβάσαι τους αετούς, γι’ αυτό ζεις σε κοπάδια και κατακουράζεσαι κοπαδιαστά. Γιατί μερικές απ’ τις κότες σου κλώσσησαν αυγά ορνέων. Τα όρνια έγιναν οι Ηγέτες σου ενάντια στους αετούς, τους αετούς που ήθελαν να σε οδηγήσουν σε μακρινές, καλύτερες χώρες. Τα όρνια σε δίδαξαν να τρως πτώματα και νάσαι ικανοποιημένος με λίγα σπειριά σιτάρι. Κι’ ακόμα, σε δίδαξαν να βροντοφωνάζεις, «Ζήτω το Μεγάλο Όρνιο». Τώρα πεινάς και πεθαίνεις μαζικά, μ’ ακόμη φοβάσαι τους αετούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου… (Βίλχελμ Ράιχ)

Ανάργυρος: ΕΛΛΗΝΑ! ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΝΑ ΖΗΛΕΥΕΙΣ!
ΟΧΙ ΤΟΥ ΣΚΟΥΛΗΚΙΟΥ ΤΟ ΛΙΩΣΙΜΟ!
ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ!!! ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!
ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΛΗΗΝΕΣ!
ΕΑΛΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ- ΑΕΤΟΥΣ ΤΟΥ 1940.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος